Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Παρασκευή, όπως λέμε παρασόλι, παράς ή παράπονο....
1391 αναγνώστες
Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007
12:23

 

 

Παρασκευή, όπως λέμε παρασόλι.....

 

Παρασόλι είπα, - είναι η αχρείαστη στις μέρες μας ομπρέλα -

και θυμήθηκα  το ξόρκι απ΄ τα παιδικά μας παιχνίδια, που τραγουδάγαμε

για να χάσει ο αντίπαλος:

"Το χάσι-χάσι!

Βγήκε μια γριά απ΄ την πόλη 

κι έφερε ένα παρασόλι

κι είχε μέσα χάσι-χάσι

Παναγία μου να χάσει…"

Και την επίφαση όλη την βάζαμε, υψώνοντας τη φωνή, στο: ΠΑΑΑναγία μου να χάσει!

Το φωνάζαμε ανταγωνιστικά και απροκάλυπτα, κατά πρόσωπο στον άλλον,

με την παιδική μας αφέλεια να τα σκεπάζει όλα.

Η ανταγωνιστικότητα, σκληρός νόμος της φύσης, μπολιασμένος στον άνθρωπο

απ΄ τα γεννοφάσκια του, θεμιτή για το εμπόριο, ολέθρια για τη ζωή.

Κάπου τα μπλέξαμε. Το κέρδος σου η ζημιά μου.

Η ζημιά σου το κέρδος μου. Ως εκεί.

Σα  γίνεται, όμως  «ο θάνατός σου η ζωή μου» ή  «πατώ στο πτώμα σου

ν΄ ανέβω» καταντά moto θηρίων και όχι ανθρώπων..

Μόνο στις συμφορές γινόμαστε Άνθρωποι, όπως στο ολοκαύτωμα των

πυρκαγιών φέτος...

Όπως  μαρτυρούν οι στίχοι  του Βρεττάκου απ΄ το μέτωπο του πολέμου

σ΄ ένα γράμμα στην αδελφή του:

« Μαζεύω τα πεσμένα φύλλα να σου στείλω λίγο ψωμί.

Μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου, ό,τι έμεινε απ΄ τον ήλιο

να στον στείλω να ντυθείς».

Δεν είχε τίποτα άλλο να της στείλει για να χορτάσει την κατοχική της πείνα,

από το μέτωπο, όπου τραυματισμένος πολεμούσε για την ελευθερία,

που εμείς χαραμίζουμε ασύδοτα…

 

 Κι  όπως οι Έλληνες χρηματιστές, ωραίοι άνθρωποι μιας άλλης εποχής,

στην κατοχή, που οργάνωναν συσσίτια για να σώσουν απ΄ το θάνατο τις

πεινασμένες οικογένειες των μελών του Χρηματιστηρίου.

 

Η ανθρωπιά δεν έχει περιορισμό, χρώμα και χώρο. Χωράει

 παντού αν είναι πρώτα στην καρδιά μας.

 

Παρασκευή σήμερα, φθινοπωρινή, ηλιόλουστη, ελληνική, ονειρεμένη!

 Λόγια νοσταλγικά σε ένα χρηματιστηριακό μπλογκ. Ασυμβίβαστα μα και θεμιτά.

Το Χρηματιστήριο  είναι φτιαγμένο για να ρέει ο «παράς» μέσα απ΄τα πληκτρολόγια,

που τα χειρίζονται, όμως  δάχτυλα και  μυαλά υπέροχων ανθρώπων .

Ανθρώπων που πέρα απ΄ τον «παρά» διψάνε για ζωή, επικοινωνία κι ομορφιά.

 

Αναρωτήθηκα από πού να ξεφύτρωσε  η λέξη "παράς",  "χρήμα"  επί το

 ευπρεπέστερον ;  Ήτανε, λένε τα λεξικά, τουρκικό νόμισμα (paras),  στον 

πληθυντικό παράδες.

Κι όποιος το «φυσάει το παραδάκι» το φοράει στραβά το καβουράκι….

 

Παρασκευή, όπως λέμε παράς….

Και θυμήθηκα τον πατέρα μου. Σαν ήμουνα μικρό παιδί, πριν πάω στο σχολείο.

 Όταν μου είπε το πιο μεγάλο ψέμα.

Στο μονοπάτι για το περιβόλι μας, ζερβά-δεξά στους φράχτες, αναρριχώνταν

κάτι καταπράσινες περικοκλάδες, με περίεργους καρπούς.

Κι όταν τον ρώταγα επίμονα τι δέντρα είναι;  Μου απάνταγε πως ήταν

 οι «φραγκιές», που κάνουν τους παράδες.Τον πίστεψα, μέσα στην παιδική

 μου αθωότητα, περιμένοντας πότε θα δέσουν τον καρπό τους οι φραγκιές 

 για να αγοράσω το παιχνίδι που ζητούσα, που μου το υποσχέθηκε 

 ο πατέρας. Ένα παιχνίδι που ποτέ μου δεν  τ΄  απόκτησα.

Μπορεί χιλιάδες άλλα παιχνίδια –κυριολεκτικά και μεταφορικά- να πέρασαν

 απ΄ τα χέρια μου στο διάβα της ζωής, μα κανένα τους δεν έσβησε στη

μνήμη τον ανικανοποίητο εκείνο παιδικό πόθο, ευτελούς αξίας τότε.

 

Ίσως νάναι  αυτό  το απωθημένο που αναζητά στο ναό με τις «φραγκιές»  

τις δυνατές τις συγκινήσεις…

Κι είναι σαν να βλέπω τώρα, τον πατέρα μου, από κει ψηλά, στους ουράνιους

λειμώνες  που βρίσκεται να με κοιτάει και να σιγοψιθυρίζει:

- Πες στα παιδιά, εκεί που γράφετε, σ΄ αυτά τα μαραφέτια - δεν  τα ξέρω πως

τα λέτε, αυτά τα μπλοκάκια σας….. - να μην κάθονται όλη μέρα μπροστά στον

υπολογιστή. Ο υπολογιστής καταθλίβει.  Να βγαίνουν να περπατάνε λίγο

 στη φύση. Οι «φραγκιές» της ζωής τα περιμένουν εκεί έξω.

                   Η πιο όμορφη "φραγκιά" είναι η ίδια η ζωή!

 

 

Παρασκευή, όπως λέμε παράπονο….

Μα πιότερο κι απ΄ τις φραγκιές,  εσένα νοσταλγώ πατέρα!

 

Ανθρώπινα και συμ-μετοχικά (αντίστροφα σήμερα)

Goldmine

Σχόλια

05/10 12:26  Thrassos Kalochairetas
Θεσμός έχετε γίνει εσείς, θεσμός.

Αναμένω με ανυπομονησια και τις ανδρικές ορμόνες...
05/10 13:15  pol
Δεν βρίσκω λόγια να εκφράσω τη συγκίνησή μου.Μέσα μας εμείς οι Έλληνες έχουμε βαθιά ριζωμένη την ανθρωπιά.Αυτό αποκόσιμα διαβάζοντας σε.
Ευχαριστώ για τις ξεχωριστές στιγμές που μου προσέφερες.Ξύπνησαν μνήμες και ιδιαίτερα βιώματα.Η παρακαταθήκη των γονιών μας οδηγεί .Αείμνηστοι!
05/10 13:19  PREMIUM
Άντρας με τα όλα του...
Και ας λέει ο φίλτατος Θρασσάκος :-)

Στα χρυσορυχεία βρίσκεις τον πλούτο σε όλα.Με τις δέουσες..."εκρήξεις" όταν πρέπει.

Φίλε, αποχαιρέτα και φίλα αγαπημένους με τη χαρά της βεβαιότητας ότι δεν τους χάσαμε για πάντα...
Σε κάθε περίπτωση γιατί και εμείς προσωρινοί είμαστε στα ΕΔΩ "παιχνίδια" της ζωής...
Για τα ΕΚΕΙ...βλέπουμε...

Να είσαι καλά.
Προσωπικά σε διαβάζω και αισθητά σε...ξεχωρίζω :-)
05/10 13:30  Goldmine
Θράσσο, Pol, Discount, δεν σας ευχαριστώ, κοινότυπα για τα καλά σας λόγια, αλλά ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί πίσω απ΄αυτά μου φανερώσατε την ομορφιά της ψυχής σας!

05/10 14:03  surfer
σε ευχαριστω για το βουρκωμα
05/10 14:23  Goldmine
@Surfer, κύμα...είναι θα ξεσπάσει...

Εσύ ξέρεις καλά από σέρφινγκ ζωής!
05/10 19:01  nikol
Σε ευχαριστω, νασαι καλα για τις θυμησες που μου ζωντανεψες
05/10 19:11  Goldmine
@Nikol, τιμή μου που περνάτε κι από δω,

χαρά μου να μοιράζομαι μαζί σας τις

όποιες σκέψεις μου.
06/10 06:52  shareholder-cs
Μόνο όταν χάσουμε οριστικά κάποιον -στους ουράνιους λειμώνες- συνειδητοποιούμε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε...

Οταν τα ξαναπείτε, ευχαρίστησέ μου τον, τον πατρέρα σου για τη συμβουλή Goldmine, τη χρειαζόμουνα. Κάνω ήδη αποτοξίνωση...
07/10 11:18  xtos
το είδα απο το φόρουμ … στο thread DISCOUNT… και ‘γω που νόμιζα ότι είμαι ο μόνος συναισθηματικούλης κερδοσκόπος… με συγκίνησες goldmine … να ‘σαι καλά…
07/10 11:31  Goldmine
@bipolar, και οι "κερδοσκόποι" έχουν ψυχή!
Καλημέρα!
07/10 11:35  Goldmine
Aγαπητέ Χρήστο, καθυστερημένα απαντώ αλλά στο όφειλα. Έχω νέα απ΄την αντίπερα όχθη... Τέσσερις λέξεις όλες κι όλες για σένα, για μένα, για όλους: "Απόλαυσε τον εαυτό σου"! Περιμένω να δω ξανά το μπλογκ με τις "ζωγραφιές" τις δικές σου και της κορούλας σου! Καλή Κυριακή!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
17 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις