Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


T΄ αλλόκοτα πουλιά...
1256 αναγνώστες
Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008
18:34

 

       

 

 

Είναι κοινή  διαπίστωση πως δεν ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο.

 

Ούτε οι άγγελοι -αν ζουν ανάμεσά μας-  είναι όλοι με φτερά.

 

Η κοινωνία, όπως την φτιάξαμε, έχει βηματισμό μεθυσμένου.

 

Που τα σπάει όλα. Φτερά νεύρα και κόκαλα….

 

Που σκορπάει, αδιακρίτως, πίσσα και πούπουλα.

 

Στους δρόμους, σωρός οι σπασμένες φτερούγες, τα ερείπια

 

και τα ναυάγια της απελπισίας.

 

Κι εμείς απλά προσπερνάμε.

 

Η εκδήλωση ενδιαφέροντος, κοινώς το νοιάξιμο για το

 

συνάνθρωπο δεν προσιδιάζει στην εποχή μας. 

 

Γενικώς, δεν ανεβάζει το image η αλληλεγγύη στο δρόμο.

 

Αλλιώς  είναι η συμμετοχή σ΄ ένα λαμπερό, φιλανθρωπικό galla,

 

 όταν μόνο για πουρμπουάρ στον παρκαδόρο της Cayenne

 

χρειάζεται ποσόν όσο ο προϋπολογισμός για φαγητό μιας βδομάδας

 

ενός αξιοπρεπούς αλλά εξαθλιωμένου  μικροσυνταξιούχου 

 

 κι αλλιώς να συνομιλείς με το παιδάκι με τα σπίρτα…

 

 Βέβαια, είναι χιλιάδες τα κρούσματα και δεν γνωρίζει κανείς

 

 πού υπάρχει πραγματική ανάγκη.

 

Υπάρχει, όμως, μπούσουλας και γι΄ αυτό.

 

Το αίσθημά σου!  Σαφώς το πιο αλάνθαστο κριτήριο.

 

Ακολούθησε το αίσθημα σου. Θα σε πάει σωστά. Εμπιστέψου το…

 

Ένιωσες την ανάγκη να το κάνεις κάντο και μην ψάχνεις…

 

έλεγε ένας φίλος που τόχε ψάξει....

 

                    

 

Πράξη Πρώτη: Ο ζητιάνος της γωνίας.

 

 Είναι συμπαθητικός.  Ένας  Έλληνας σαν κι εμάς..

 

 Ποιος ξέρει πόσες φτερούγες του τσάκισε η ζωή….

 

Τον έχω εντοπίσει καιρό τώρα κάπου στην είσοδο μεγάλου προσκυνήματος.

 

Έχει κολλήσει στη γωνιά του, ένα με τον τοίχο.

 

Φοράει μεγάλα γυαλιά μυωπίας.

 

 Έχει πυκνή γκρίζα γενειάδα κι ένα χαμόγελο βιβλικής μορφής.

 

Απλώνει το χέρι χαμογελαστά κι εύχεται: « Η Παναγιά μαζί σας».

 

Μια φορά τον ρώτησα που μένει. Μου απάντησε: « Στο αυτοκίνητο».

 

Έχει ένα σαραβαλάκι αραγμένο παρακάτω. Υπέθεσα πως κάπου, κάποτε

 

 υπήρξε νοικοκύρης.

 

Στα μεγάλα κρύα και τα χιόνια προσπαθούσε να ζεσταθεί με το

 

καλοριφέρ του αυτοκινήτου.

 

Φαγητό του φέρνουν απ΄ το στέκι  της Εκκλησίας.

 

Πριν βδομάδες,  ήταν το Σάββατο των ψυχών. Φάγαμε σε παραδοσιακό

 

 ταβερνάκι σε μια παραλία κοντά στο στέκι του παππού.

 

Πληρώνοντας το λογαριασμό σκέφτηκα αυθόρμητα. να του προσφέρω

 

μια μερίδα φαγητό.

 

Ακολούθησα  το αίσθημά μου…Τύλιξα το γεύμα στο πακέτο.

 

Η χαρά κι η λάμψη στα μάτια του, μόλις το πήρε στα χέρια,

 

μαζί με κάποιο χαρτζιλίκι έμεινε βαθιά αποτυπωμένη στα μάτια μου

 

αλλά  και στην καρδιά μου….

 

Μούδωσε περισσότερα απ΄ ότι του πρόσφερα. Μούδωσε χαρά.

 

Οι καλές πράξεις δεν πρέπει να λέγονται. «Μη γνώτω η δεξιά»…

 

Ή αλλιώς  «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό»…

 

Κι αυτό το μικρό και λίγο το μαρτύρησα

 

 μόνο και μόνο  για να αξιολογηθεί η συνέχεια.

 

       

 

 

 

Πράξη Δεύτερη: Απ΄ όσα δίνεις, παραπάνω παίρνεις…

 

Το ίδιο βράδυ πήγα σε galla. Δεν το συνηθίζω. Σπάνια τυχαίνει.

 

Συνάντησα πολλούς διάσημους.

 

Δεν το είχα κατά νου αλλά προέκυψε να μιλήσω σε κάποιον επώνυμο

 

για ένα υπό έκδοση βιβλίο μου που αναζητούσε χορηγό πέντε χρόνια.

 

Επί τόπου προσφέρθηκε να επιχορηγήσει την έκδοση..

 

Αν και πλούσιος, είναι ένας  χαρισματικός άνθρωπος με λάμψη κι αγάπη…

 

Το άλλο πρωί λόγω απεργίας τραπεζών μου τηλεφώνησε προσωπικά.

 

¨Εστειλε τον οδηγό του στο Hilton, όπου είχα μια συνάντηση,

 

 για να μου παραδώσει στο χέρι το ποσόν της χορηγίας.

 

Ακόμη τρίβω τα μάτια μου...

 

Όχι δεν ήταν όνειρο…

 

Ήταν το δώρο του σύμπαντος που θα υλοποιήσει ένα αγαπημένο μου όνειρο....

 

Τον ρώτησα: ¨Τι μπορώ να κάνω για σας;".

 

Μου απάντησε: "Τίποτα. Να συνεχίσεις να γράφεις βιβλία".

 

Η ηθική αναγνώριση με πέντε λέξεις μου αρκούσε...

 

Επωδός:

 

Ποιος είπε πως όλοι οι πλούσιοι δεν έχουν καρδιά;

 

Ποιος είπε πως όλοι οι άγγελοι έχουν φτερά;

 

Ποιος είπε πως  οι ζητιάνοι είναι υποδεέστεροι;

 

Ποιος είπε πως οι δημιουργοί είναι μόνοι τους;

 

Αφού υπάρχει ακόμα αγάπη;

 

Ποιος άγγελος, ποιος ζητιάνος, ποιος πλούσιος και ποιος  δημιουργός;

 

Αυτοί είναι Εγώ. Κι Εγώ είμαι Αυτοί….

 

Όλοι είμαστε  ΕΝΑ.

 

Υπάρχει ακόμα αγάπη.....

 

Κι είναι παντού....

 

          Ο Κότσιρας τραγουδά γι΄αυτή την αγάπη:  O φύλακας ο άγγελός σου...

 

 

    

 

 

 

Δικό σας το τραγούδι...

 

Goldmine

Σχόλια

15/03 18:59  PREMIUM
Εξαιρετικός...

Μόνο τα τραγούδια σου δεν μπορώ να χαρώ (δεν ακούγονται) αλλά με καλύπτουν τα μελωδικά σου λόγια φίλε...
15/03 19:02  Goldmine
Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΦΙΛΕ! Από σένα έχει μια άλλη αξία το μπράβο!
Θα προσπαθήσω να διορθώσω τον ήχο.
Σε μένα ακούγονται.

Κανονικά, πρέπει, ανοίγοντας το άρθρο να ακούγεται αυτόματα "η μπαλάντα του ουρί".

Για να ακούσουμε το βίντεο ξέρεις, κλείνουμε πρώτα τη μουσική κάτω από την πρώτη φωτογραφία, πατώντας διπλό κλικ αριστερά στο μουσικό αρχείο.
Μετά με διπλό κλικ στο βίντεο ακούμε τον Κότσιρα.
Ευχαριστώ. Πες μου αν τα κατάφερες. Θέλω να τ΄ακούσεις αυτά τα τραγούδια...
15/03 19:15  PREMIUM
Προς το παρόν κανένας ήχος και απλά ένα κόκκινο Χ...

Όπως με τις ικαριώτικες φωτογραφίες...ΤΟΤΕ :-)
15/03 19:17  CANYON
5*τυχεροι οσοι νιωθουν και οταν δινουν οχι μονο οταν παιρνουν...υποκλινομαι.-
15/03 19:20  CANYON
Εγω το ακουω σε λαθος στροφες βοηθεια...
15/03 19:21  Goldmine
οκ. Ντισκ. Κατάλαβα..

Canyon, η χαρά της προσφοράς είναι άπιαστη. Έχετε ιδίαν αντίληψη. Το αντιλαμβάνομαι!
15/03 19:23  CANYON
Αληθεια τι βιβλια γραφεις...δεν γνωριζω δυστυχως.-
15/03 19:29  PREMIUM
Νομίζω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν...νιώθουν όταν δίνουν...

Σας εύχομαι καλό βράδυ...με αγαπημένα πρόσωπα.

ΥΓ. Το Σαββατόβραδο φίλε θα το περάσω με τη ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ η οποία δυστυχώς απουσίαζε χθες βράδυ για τους γνωστούς λόγους από "μεγάλη" στιγμή για τον εγγονό της...
15/03 19:36  Goldmine
"Oυρανέ όχι δεν θα πω το ναι...Ακούγεται τώρα;;;

Aγαπητέ Canyon δεν έχω μιλήσει ακόμη από δω για τα βιβλία μου. Όταν το κάνω, θα σημάνει τέρμα στην ανωνυμία.

Αυτό που πάει στον εκδότη τώρα έχει σχέση με το χώρο μας εδώ.

Φίλε, εγώ πέρασα το πρωί χθες με τη δική μου "Μεγάλη καρδιά", μετά από 3 μήνες. Μακάριοι όσοι τιμούν τις μεγάλες αλλά και τις μικρές καρδιές!
15/03 20:28  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Αψογο. Ανυπομονώ να δω το πόνημα σας!
15/03 20:36  Goldmine
Eυχαριστώ, φίλτατε Θρας.
Ειδικά εσάς θα σας ενθουσιάσει...
15/03 20:57  favlos
Άψογο και απο μένα.Μόνο η ζωή τα κάνει αυτά.Δράση,συγγραφή,αμάξια,χρημα,κέρδος,φιλίες,γυναικες τι ωραία πράγματα μπορουμε να κάνουμε...
Υ.Γ Θράσσ σειρά σου...:)
15/03 21:02  Goldmine
Όλα χρειάζονται με μέτρο, φίλε μου.
Δεν τάχω όσα αναφέρεις αλλά έχω το σπουδαιότερο: αρμονία στη ζωή μου.
Όλα τα καλά χωράνε σε μια καλή καρδιά, σε μια έντιμη ζωή... Καλά νάμαστε κι ό,τι άλλο έρχεται ευπρόσδεκτο είναι. Ευγνωμοσύνη εκφράζω κι εύxoμαι σε κάθε άνθρωπο ευτυχία.
15/03 21:07  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Τι τα γράφετε έτσι, αφού γνωρίζετε οτι είμαι ευσυγκίνητος...
Το πρόβλημα μου <ΤΟΤΕ> με τις γυναίκες ήταν ο κινηματογράφος, το θέατρο, ή όπερα (ενίοτε και η μουσική συναυλία)... τους τέλειωνα τα χαρτομάνδηλα...και μετά κάποιες "έφευγαν" και άλλες "έμεναν"...
15/03 21:17  Goldmine
Μα τι ωραίοι άνθρωποι επισκέπτονται το φτωχικό μου. Καμαρώνω, ευσυγκίνητε Τριαντάφυλλε!
16/03 03:18  Goldmine
@Disc: Τα μηνύματά σου πρέπει να ξαναδιαβάζονται...
Στην πρώτη ανάγνωση στάθηκα στη ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ και προσπέρασα τη ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ!
Όποια και νάταν αυτή να φέρει ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ στις ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ και ΜΕΓΑΛΕΣ ΧΑΡΕΣ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ στους κανακάρηδες...

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
15 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις