Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Η άλλη όψη του νομίσματος...
1317 αναγνώστες
Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007
13:43

 

 «Γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι,
 
 έτσι είν΄ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ…»
 
 

Ο ΟΗΕ γιόρτασε την Παγκόσμια Ημέρα Κατοικίας. Το γλυκό όνειρο του καθενός για

μια αξιοπρεπή κατοικία. 

Η απάντηση του άστεγου Δημήτρη έρχεται σαν ράπισμα στην κοινωνία του βολέματος

 και την έλλειψη πρόνοιας των εκάστοτε κυβερνήσεων ενός ανάλγητου κράτους.

 

Κοιμάται στο σταθμό των τρένων κι είναι ο μόνος άστεγος που έχει μαζί του

 οδοντόβουρτσα και πετσέτα...

«Χτενίζεται και βουρτσίζει τα δόντια του ανάμεσα σε ανθρώπους που τρέχουν να

 προλάβουν το επόμενο τρένο και όμως είναι πολύ μακριά από το στερεότυπο του

 βρόμικου και περιθωριακού τύπου.

Είναι καλοντυμένος, γελαστός και κερνάει ουζάκι στο Ναυτικό Ομιλο Καλαμακίου,

όπου ήταν κάποτε μέλος. «Θα τσακωθούμε» μου λέει όταν πάω να πληρώσω. Στην

 πραγματικότητα είχε την ευκαιρία ν’ αλλάξει πολλά «σπίτια» μέχρι να καταλήξει στο

 ξενοδοχείο του Δήμου Αθηναίων για τους άστεγους.

 

- Στο δρόμο μπορεί να βρεθείς από τη μια στιγμή στην άλλη, εξομολογείται. Δυο τρεις

 κακοί χειρισμοί και τα χάνεις όλα.

Εγώ έκανα λάθη, το παραδέχομαι. Αν φτάσεις στο σημείο να το παραδεχτείς, πας

 μπροστά, αλλιώς σε παίρνει η κάτω βόλτα και πέφτεις σε λήθαργο.

Οι άστεγοι δεν είναι όλοι όπως τους φαντάζεται ο κόσμος, δεν είναι ακραίες

 περιπτώσεις. Απλώς, κάτι πήγε στραβά στη ζωή τους και μετά δεν κατάφεραν να

ορθοποδήσουν.

Ο συγκάτοικός μου στο ξενοδοχείο ξέρει τρεις γλώσσες και υπολογιστή αλλά δεν

 μπορούσε να βρει δουλειά. Δίπλα μένει ένας σκηνογράφος. Έκανε ένα μεγάλο

 άνοιγμα κάποτε και τα έχασε όλα. 

Γύρω στο ’80 άνοιξα το πρώτο δικό μου μαγαζί. Στην αρχή πήγαινε καλά. Μετά άρχισαν τα χρέη.

Τον πρώτο καιρό έμενα στο μαγαζί. Αργότερα μετακόμισα στου Ρέντη, σε

μια αποθήκη σκαφών. Έζησα για λίγο και σε μια καρέκλα στο παλιό αεροδρόμιο.

Λίγο αργότερα βρέθηκα να κοιμάμαι σ’ ένα παγκάκι στο σταθμό Λαρίσης. Μας

άφηναν  να μπούμε στη 1 το βράδυ, μετά το τελευταίο τρένο, και μας έδιωχναν

στις 6 το πρωί. Ήμουν ο μόνος που είχε πετσέτα και οδοντόκρεμα.

 

Έφτασα πολλές φορές να πω «πώς κατάντησα». Όταν ήμουν

στο παγκάκι του σταθμού Λαρίσης είχα κοιμηθεί μια φορά με

300.000 δραχμές πάνω μου. Ήταν η προκαταβολή για ν’

αρχίσω μια δουλειά, αλλά δεν τα κατάφερα.

 

Έκανα λάθη στη δουλειά. Όταν είσαι νέος, όμως, δεν το καταλαβαίνεις. Νομίζεις ότι

 μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Δεν έτυχε κιόλας να παντρευτώ.Μου άρεσε η

οικογένεια, αλλά δεν έτυχε. Τώρα βλέπω τους φίλους μου που έχουν παιδιά και

στενοχωριέμαι κάπως που έμεινα μόνος.

Πριν από 10 μέρες δούλεψα πρώτη φορά σε οικοδομή. Δεν ήταν άσχημα, έβγαλα

15€.Το κακό είναι ότι λόγω ηλικίας δεν με παίρνει κανείς για δουλειά».

 

Προσδοκά σε μια νέα αρχή, παραδέχεται τα λάθη του, δε σκύβει το κεφάλι.

 Η αξιοπρέπεια είναι κληρονομικό χάρισμα, είτε στεγάζεται σε παλάτια είτε απαγκιάζει

 στα  κατώγια.

 Καλή ζωή, Δημήτρη. ….Και μη λιποψυχάς,  θα τα καταφέρεις.

 

" Μη ζητάς "αγόρι μου" ένα κορδελάκι,

από τα ερείπια φτιάχνω ένα σπιτάκι...".

 
Πηγή: Το άρθρο της Μαρίνας Πετροπούλου στον Ελεύθερο Τύπο, 3/10/007 (φωτο: Μ. ΛΩΛΟΣ)
 
 
Συμ-μετοχικά και ανθρώπινα
 
Goldmine
 
 
 
 
 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
7 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις