Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Ποτέ δεν ξέρεις αν το ψωμί θα φτάσει στο σπίτι ολόκληρο...
1792 αναγνώστες
Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013
13:34
Με τα περιστέρια δεν είχα ασχοληθεί ποτέ.
 
Αποφεύγω να δένομαι με τα ζώα. Έχω μόνο έναν γατούλη. Μας συνδέει βαθιά σχέση. Υποφέρω όμως γιατί δεν μπορούν να μιλήσουν τα ζώα ώστε να ξέρω τι έχουν, όταν πονάνε και πώς να τα βοηθήσω.
 
Πήγαινα λοιπόν στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς για τσουρέκια. Για να φθάσω διέσχισα ένα μικρό παρκάκι. Εκεί συνάντησα παρκαρισμένα δεκάδες περιστέρια σε πλείστες αποχρώσεις του ασπρόμαυρου και του γκρίζου. Σαν να τα είχες σπείρει ξεφύτρωναν καμαρωτά τριγύρω. Έκοψα το ψωμί που μόλις είχα αγοράσει ζεστό από τον φούρνο. Τους μάδησα ψιχουλάκια. Σαν άνεμος σηκώθηκαν κι έτρεξαν. Το ίδιο κομμάτι ψωμιού το τσιμπολογούσαν δεκάδες περιστέρια.
 
Αγνό περιστέρι κι αθώα περιστερά…. Έτσι έχει επικρατήσει στη συνείδησή μας το περιστέρι. Άνθρωποι περιστέρια δεν υπάρχουν πια. Έχουν θαφτεί εκεί στα πάτρια χώματα της γενέτειρας οι δυο τρεις ψυχές που για μένα ήταν τα περιστέρια μου...
.
Μετά τον πατέρα μου, ο δάσκαλός μου και η γιαγιά μου  η Μικρασιάτισσα- πολύ καλή γυναίκα- ήταν οι τρεις άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μου αλλά διατηρώ για πάντα βαθύ δέσιμο μαζί τους. 
 
Τη γιαγιά μου την αναπολώ μες στα περιβόλια να μας καθαρίζει ρόδια και να μας τα ταϊζει με το κουταλάκι επαναλαμβάνοντας την προτροπή της σε σμυρνέικη διάλεκτο: «Κατσέτε και φαγέταντε»…Τα πασπάλιζε και με λίγη ζάχαρη. Πρόσφατα έμαθα πως τα ρόδια είναι από τις καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές για το δέρμα και τον οργανισμό, είδικά των γυναικών. 
 
Μέσα στο φως πάντα, στη χαρά, στην καλοσύνη η γιαγιά. Καθόμουν τον χειμώνα στο μαγκαλάκι κοντά της και μιλάγαμε με τις ώρες οι δυο μας - παιδί εγώ - όταν την επισκεπτόμουν συχνά. Τι ειρηνικές ώρες, τι ανθρώπινες στιγμές!
 
Μονίμως με χαρτζιλίκωνε γιατί πουλούσε αυγά, μαρούλια και ζαρζαβατικά κι είχε πάντοτε λεφτά. Τα ασημένια εικοσάρικα εκείνης της εποχής γέμιζαν το πορτοφολάκι μου κι εγώ τα έδινα στην εκκλησία για φιλανθρωπίες, γιατί έτσι το ένιωθα.
 
Μπροστά στον φούρνο χθες καθόταν ένας άστεγος ζητιάνος σκεπασμένος με κουβέρτα. Βγαίνοντας με το ψωμί στο χέρι, μού ζήτησε ελεημοσύνη. «Μπορώ να σου δώσω ψωμί" του λέω γιατί δεν κράταγα κέρματα. "Θέλεις;». «Ναι» μου απάντησε με γλυκύτητα. Έκοψα τη φραντζόλα στη μέση και ικανοποιήθηκα μόλις τον είδα να δαγκώνει με βουλιμία την πρώτη μπουκιά.
 
Ηθικό δίδαγμα: Βγαίνοντας από τον φούρνο ποτέ δεν ξέρεις αν θα φτάσεις στο σπίτι με το ψωμί ολόκληρο:- )
 
Μια ο ζητιάνος μια τα περιστέρια….
 
Λειψό το ψωμί.
 
Πλήρης η καρδιά.
 

Όσοι σήμερα εισπράξατε κέρδη πολλά από την άνοδο των τραπεζών στο ΧΑ

- κι εγώ μαζί σας-

ας ψάξουμε για τον φούρνο της γειτονιάς...

Καποιο περιστέρι,

κάποιος πεινασμένος

περιμένουν τα ψιχουλάκια μας.

Για να ζήσουν.

 

Σχόλια

13/05 19:33  σεβαστη
Γειά σου Gold,
χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω και σένα και τον γέροJerry.
Μου έλειψε η "κουβέντα " μας.
13/05 21:27  Goldmine
Τόση ενέργεια που καταναλώσαμε εδώ μέσα δεν πάει χαμένη. Οι δεσμοί μας είναι αόρατοι αλλά ισχυροί. Ιδιόρρυθμοι μεν αλλά με γερό υπόβαθρο. Στη σεβαστή.... με σεβασμό, λοιπόν απευθύνω την καλησπέρα μου και τις εγκάρδιες ευχές μου καθώς και σε όλους τους φίλους της γειτονιάς!
14/05 01:34  Ηρακλής
Σήμερα γύρισα από ένα γάμο, του ανηψιού μου, που έγινε στην Ιμβρο.
Εκεί να δεις τα περιστέρια και τους ανθρώπους, σε μία μορφή, τη μορφή των υπερήφανων ελάχιστων κατοίκων του νησιού, εκεί να δεις ψωμιά που δεν προφταίνουν να βγουν από το φούρνο.
Χαίρομαι που είσαι εδώ, θα γράψω για το ταξίδι μου, με λεπτομέρειες.
Καληνύχτα
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις