Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Tιμωρημένη ζωή.....
1045 αναγνώστες
Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008
11:57

 

 

 

     

         

 

Ώρα 7:30, Δευτέρα πρωί και η παγωνιά του Φλεβάρη έχει καθηλώσει κάτω απ ΄τα

σκεπάσματα μικρούς και μεγάλους στη γειτονιά των Ρομ .

 

Το αυτοκίνητο του Αθηναγόρα σταμάτησε βιαστικά και σήμερα έξω απ ΄τον καταυλισμό.

 

«Κάνε γρήγορα Μπίτις… Ακόμα δε φόρεσες την κάλτσα σου;».

 

Η Παπίκα κουκουλωμένη μ΄ ένα φανταχτερό μπουφάν απ΄το διπλανό τσαντίρι φωνάζει:

 

«Μια στιγμή κύριε, ξέχασα  την ομπρέλα μου».

 

Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου δυο ακόμα παιδιά, μ΄εκείνο το διαπερασιτκό βλέμμα που καταργεί τους φωτογράφους, περιμένουν να τα μεταφέρει όλα μαζί ο Αθηναγόρας στο σχολείο τους.

 

8:15 κλείνουν οι πόρτες. Οι γονείς των παιδιών ξυπνάνε πολλές φορές στις 12 το μεσημέρι. Ποιος να τα ετοιμάσει για το σχολείο; Τα παιδιά μένουν αναλφάβητα.

 

«Θέλω νερό», έλεγε στη γλώσσα του ο μικρός Ρομά Σάντος στη δασκάλα του, στην Α΄ Δημοτικού. Εκείνη δεν καταλάβαινε κι ο μικρός έβαλε τα κλάματα!

 

Ο Αθηναγόρας και μια ομάδα εθελοντών, κάθε πρωί, αφού μαζέψουν τα παιδιά απ΄ τους καταυλισμούς  φροντίζουν το πρωινό τους  και μετά τα μεταφέρουν στο σχολείο. Γάλα, σοκολατένια μπισκότα και τυρόπιτα, περιλαμβάνει το μενού που πολύ τους αρέσει.

 

Μετά το σχολείο τα φέρνουν και πάλι στο φιλόξενο ξενώνα, όπου σιτίζονται και τα επαναφέρουν στο σχολείο για την ενισχυτική διδασκαλία. Στο περιβάλλον τους είναι αδύνατον να διαβάσουν.

 

Πολλοί γονείς των παιδιών  είναι χρήστες ή διακινητές ναρκωτικών. Αντιμετωπίζουν τη βία, την κακοποίηση μέσα στην ίδια την οικογένειά τους. Στην ηλικία των 5 ή 6 χρόνων τα βγάζουν υποχρεωτικά στη βιοπάλη.

 

 Κονδόρα, Δουλούλα, Τάσις….Η ζωή άνοιξε ένα παράθυρο και τους χαμογέλασε. Ένας πατέρας άνοιξε την αγκαλιά του και τα  χώρεσε.

 

Ο Αθηναγόρας είναι ένας από μας. Επιπλέον είναι και ιερέας στη Σταυρούπολη.

Εκφράζει το κοινωνικό πρόσωπο μιας  Εκκλησίας και όχι το φανταχτερό της χλιδής των αξιωματούχων της…

 

«Τον αγαπώ τον πάτερ!» είπε αυθόρμητα ο Μπίτις στην κάμερα, μπουκωμένος με τις σοκαλοτολιχουδιές…

 

Ήταν ένα πρωινό ρεπορτάζ, από τα λίγα που παρακολούθησα με ενδιαφέρον στην πρωινή ζώνη του MEGA.

 

Τιμωρημένη ζωή..

 

Σαν τα σκυλιά…. Όποιος έχει ψωμί θα φάει, όποιος δεν έχει πεθαίνει…

 

Οι «τσιγγάνοι» μασκαρεύονται για να ξεχνάνε.

 

Κι οι γυναίκες τους χορεύουν γρήγορα για να μην πιάνονται……».

Goldmine

goldmine50@gmail.com

 

     

                   Έχουν κι αυτά μερίδιο στην ευτυχία και κάθε δικαίωμα στο όνειρο....

Σχόλια

11/02 12:32  zaftheo
Φίλε goldmine καλημέρα.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που διαφωνώ κάθετα με το κείμενό σου.

Οι γύφτοι είναι συνειδητά ανεπάγγελτοι και παράσιτα. Δεν τους φταίει το "σύστημα" και η κοινωνία.
Το φαινόμενο δεν είναι Ελληνικό αλλά μαστίζονται και άλλες χώρες με το ίδιο πρόβλημα όπως η Τσεχία και δη η Πράγα.

Πολλές κοινωνίες, όπως η Τσεχία, προσπάθησαν επί δεκαετίες να τους εξανθρωπίσουν αλλά κατέστη αδύνατο παρά την χωρίς φειδώ οικονομικο κοινωνική βοήθεια που τους παρείχαν οι Βασιλείς της.

Δεν είμαι ρατσιστής αλλά δεν ισοπεδώνω και τα πάντα στο όνομα της ισοτιμίας.
Άλλο καταπιεσμένος έγχρωμος χωρίς δικαίωμα στη παιδεία και την ισοπολιτεία και άλλο συνειδητοποιημένο παράσιτο.
11/02 12:35  pol
Zουν την ιδιότυπη ..ελευθερία τους!
Από την εποχή του Παλαμά... μέχρι σήμερα τίποτα δεν τους άλλαξε!
Σύγχρονοι Οδυσσείς.., με τους Κύκλωπες,τις Σειρήνες...πορεύονται!
11/02 13:10  Goldmine
@ Ζaftheo:
Το άρθρο αυτό απλά στέκεται με επαινετική διάθεση στο γεγονός πως μια ομάδα ΑΝΘΡΩΠΩΝ εργάζεται αφιλοκερδώς για να βελτιώνει την ποιότητα ζωής μιας μερίδας ΠΑΙΔΙΩΝ.
Και πάντα θα χαίρομαι, όταν έστω και ένα επιπλέον παιδικό προσωπάκι χαμογελάει ευτυχισμένο πάνω στη γη.


@Αγαπητέ Pol, στο ντοκυμαντέρ της Κρατικής Τηλεόρασης, στην παρακάτω διεύθυνση, υπάρχουν πολλά στοιχεία που φωτίζουν ιστορικά το θέμα και ίσως ενδιαφέρουν έναν εκπαιδευτικό με τις δικές σου ευαισθησίες.
www.ert-archives.gr/wpasV2/public/p04-filmstrip.aspx?titleid=7055&action=mFilmStrip&mst=00:00:00:00
11/02 13:15  evie
5*
Ωφείλουμε να παραδεχτούμε ότι
παράσιτα και ανεπάγγελτοι, υπάρχουν παντού σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Όπως το ίδιο υπάρχουν και διαμάντια ακατέργαστα ή κατεργασμένα ανάλογα με τις παροχές και τις κοινωνικές συνθήκες.

11/02 13:35  Goldmine
Έτσι είναι Εvie. Θα συμφωνήσω μαζί σου πως κάθε κοινωνική ομάδα, κατά το μάλλον ή ήττον, βελτιώνεται από τις κοινωνικές παροχές, εφόσον αυτές είναι ουσιαστιικές. Σ΄ευχαριστώ!
11/02 14:19  zaftheo
Αφού είναι έτσι λοιπόν για να ρίξετε μια ματιά στους γύφτους της Πράγας μετά από τις παροχές που τους δόθηκαν για δεκαετίες (πριν τους παγκόσμιους πολέμους) τη θέση που βρίσκονται κοινωνικώς σήμερα.

Ή μήπως φταίει όλος ο πλανήτης που είναι ρατσιστές στους γύφτους και αυτός είναι ο λόγος που δε σηκώνουν κεφάλι.

Οι καταπιεσμένοι κάνουν τις επαναστάσεις τους στην ανθρώπινη ιστορία και αργά ή γρήγορα δικαιώνονται.

Κλασσικό παράδειγμα η ισοπολιτεία που πέτυχαν με αγώνες οι έχρωμοι που πραγματικά καταπιεζόντουσαν βάναυσα παρά φύση και θέλησή τους.

Ξέρετε ποια είναι η λύση για τους γύφτους;

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Εγώ αν στήσω σκηνή σε μια πλατεία θα με μπουζουριάσουν στο λεπτό. Τον γύφτο όχι.

Αν οδηγήσω χωρίς δίπλωμα, με σπασμένα φανάρια, με ακατάλληλο αυτοκίνητο θα πάω αυτόφωρο. Ο γύφτος όχι.

Αν σταματήσει η πολιτεία να δείχνει ανέχεια στις παραβατικές πράξεις αυτής της μειονότητας τότε και μόνο τότε θα αναγκαστούν από ΑΝΑΓΚΗ να κοινωνικοποιηθούν.
11/02 15:16  pol
Φίλε coldmine. Με πνίγει η αγανάκτηση ,όταν βλέπω με τις ώρες και με βάρδιες να κρατούν ένα ταλαίπωρο μωρό στα φανάρια ,μέσα στο νέφος του καυσαερίου και να επαιτούν επαγγελματικά.Παιδάκια σχολικής ηλικίας να σεερούνται τα δικαιώματα τους για τον ίδιο λόγο.
Στούς γονείς απευθύνομαι και τους κατακρίνω,γιατί
δεν διδάσκουν με το παράδειγμα τους τον τίμιο αγώνα.
Αξιέπαινη είναι κάθε πρωτοβουλία που έχει σχέση με τον άνθρωπο.Προσωπικά έδωσα όλες μου τις δυνάμεις στη τριαντάχρονη πορεία μου.
11/02 15:23  Goldmine
Αγαπητέ Pol, σε συγχαίρω για τη μακρόχρονη προσφορά σου και μακάρι όλοι οι άνθρωποι (γονείς και δάσκαλοι ιδιαίτερα) να προσφέρουν όσο κι εσύ στην κοινωνία στην οποία όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι λιγότερο ή περισσότερο.
Αυτό ήταν και το βαθύτερο μήνυμα του σημερινού μου post.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις