Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Πώς να κρυφτείς απ΄ τα παιδιά;
1899 αναγνώστες
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008
09:27

 

John Singer Sargent, Garden Study of the Vickers Children, c. 1884

 

 

Πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά;

http://www.youtube.com/watch?v=3K2FLL3m2Kk


 

"Παιδιά: είδος υπό εξαφάνιση

Πριν από δύο χρόνια ακριβώς, στις 3 Φεβρουαρίου του 2006, εξαφανίστηκε ο 11χρονος Αλεξ ύστερα από παιχνίδι μπάσκετ και ενώ κατευθυνόταν για μαθήματα ζωγραφικής. Δύο χρόνια μετά το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι έχουν παραπεμφθεί σε δίκη όλα τα εμπλεκόμενα (14 συνολικά) πρόσωπα. Και κάτι ακόμη: στην κατ' αντιπαράσταση εξέταση (άνοιξη του 2007) αποκαλύφθηκε ότι οι «εμπλεκόμενοι» από την κοινωνία της Βέροιας κρατούσαν μυστικά και ντοκουμέντα επί μήνες ...;

Πριν από λίγες ημέρες ένα εξάχρονο αγοράκι στο Ηράκλειο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο βάναυσα κακοποιημένο από τον πατέρα του. Η γιαγιά του σιωπούσε, οι γείτονες κάτι άκουγαν...

Ενοχή ή φόβος, αδιαφορία ή υποκρισία, παθογένεια ή απροθυμία, εγωτικός αυτισμός ή απλώς αυτοπροστασία (άρνηση εμπλοκής), η ελληνική κοινωνία φαίνεται να ειδικεύεται στο τρίπτυχο «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα». Και όσο εμείς ομνύουμε στο υγιές, στενό, περιβάλλον μας, τα στοιχεία μάς διαψεύδουν βροντωδώς:

«Το πρόβλημα των εξαφανισμένων, θυμάτων απαγωγής και σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών είναι μεγάλο, ωστόσο υποτιμημένο, ενώ η πληροφόρηση πάνω σε αυτό χαρακτηρίζεται ελλιπής. (...) Μόνο στις ΗΠΑ αναφέρονται ετησίως 800.000 εξαφανίσεις παιδιών. Στη Βρετανία 105.000, στη Γερμανία 50.000 και 39.000 στη Γαλλία. (...) Το πρόβλημα της σεξουαλικής κακοποίησης έχει φτάσει σε εξαιρετικά κρίσιμο σημείο. Υπολογίζεται ότι 1 στα 5 κορίτσια και 1 στα 10 αγόρια θα υποστούν σεξουαλική κακοποίηση μέχρι την ηλικία των 18, ενώ μόνο 1 στα 3 παιδιά θα αναφέρει το γεγονός» (από την ιστοσελίδα του «Χαμόγελου του παιδιού»).

Στην Ελλάδα «υπολογίζεται ότι περισσότερα από 10.000 παιδιά υφίστανται βαριά σωματική κακοποίηση (περίπου 2% του παιδικού πληθυσμού), ενώ θύματα σεξουαλικής κακοποίησης -στη συντριπτική πλειονότητα από τους γονείς τους- πέφτουν το 17%-18% των κοριτσιών και το 7%-8% των αγοριών. Την ίδια ώρα, έρευνες δείχνουν ότι τα 2/3 των γονέων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» (κυριακάτικη «Κ» 13/01/08).

Κοινωνιολόγοι εντρυφούν πάνω στο φαινόμενο (η σχετική βιβλιογραφία δεν σπανίζει), ενώ συγγραφείς, σκηνοθέτες του κινηματογράφου και εικαστικοί συγκαταλέγονται σε εκείνους που αντέχουν να κοιτάξουν κατάματα τη φύση της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς και προσπαθούν να την περιγράψουν εξετάζοντάς την σε βάθος.

Από όποια πλευρά του κύβου και να αντικρίσει κανείς τις πράξεις της απαγωγής και της σεξουαλικής κακοποίησης, οι εικόνες έχουν κοινή προέλευση: η παιδική ηλικία αδύναμη, απροστάτευτη, ευάλωτη, αντανακλά με τον πιο εύγλωτο τρόπο τις πολλαπλές μεταμορφώσεις της κοινωνικής βίας.

Καθώς προχωρούμε στη σύνθεση του κειμένου, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Κάθε έννοια παρουσιάζεται ανίσχυρη, αναζητώντας τον εκ νέου προσδιορισμό της. Παιδική ηλικία; Πώς οροθετείται; Κατά τον Μεσαίωνα, τα διαχωριστικά όρια μεταξύ παιδιών και ενηλίκων ήταν ανύπαρκτα και τα παιδιά συμμετείχαν στην κοινωνία των ενηλίκων. Τα παιδιά ήταν μικροί ενήλικοι και είχαν την ανάλογη μεταχείριση. Καθοριστικές αλλαγές συντελούνται τον 17ο αιώνα και μόνο από τα μέσα του 18ου η οικογένεια και το σχολείο παίρνουν τη σύγχρονη μορφή τους. Τότε θεσμοθετείται πλέον και το ενδιαφέρον της κοινωνίας για τα παιδιά. Μια συζήτηση με την καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δήμητρα Μακρυνιώτη μας βοηθάει να προσανατολιστούμε ιστορικά και πολιτισμικά: Αυτό που σήμερα θεωρείται κακοποίηση στο παρελθόν ήταν μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Κατά το «ο μη δαρείς ου παιδεύεται», λοιπόν, οι κοινωνίες εξαντλούσαν πάνω στο σώμα των παιδιών τη νοσηρότητά τους υπό μορφή εκπαιδευτικών μεθόδων: χρήση φάλαγγας, φτυσίματα, εγκλεισμός στην αίθουσα. Η «εγχάρακτη» βία, αυτή που αποτυπώνεται σε σημάδια ορατά διά γυμνού οφθαλμού, εναλλάσσεται με την ψυχολογική που εξαντλείται σε λεκτικές ταπεινώσεις ή άλλες ενδοοικογενειακές συμπεριφοράς.

Ο σκηνοθέτης Ιγκμαρ Μπέργκμαν περιέγραψε, σε τηλεοπτική συνέντευξη, την παιδική του ηλικία σα μια μακροχρόνια συρραφή ταπεινώσεων. Διηγήθηκε, για παράδειγμα, ότι όταν κατουριόταν πάνω του έπρεπε να φοράει όλη μέρα ένα κόκκινο φόρεμα για να καταλαβαίνουν όλοι τι είχε κάνει και να ντρέπεται για τον εαυτό του. Ο Μπέργκμαν, ο μικρότερος γιος ενός προτεστάντη πάστορα, θυμήθηκε μια σκηνή που επαναλαμβανόταν συχνά: ο πατέρας είχε μόλις χτυπήσει τον μεγαλύτερο αδελφό του. Η μητέρα σκούπιζε με βαμβάκι τις πληγές του αδελφού του που αιμορραγούσαν, ενώ ο ίδιος καθόταν και κοίταζε.

Ο Μπέργκμαν χειρίστηκε τον πόνο του: μετέφερε στους θεατές τα συναισθήματα που δεν είχε νιώσει συνειδητά ο ίδιος. «Αγριες φράουλες», «Κραυγές και ψίθυροι», «Φθινοπωρινή σονάτα», «Εβδομη σφραγίδα»... Ταινίες που οδήγησαν την κινηματογραφική τέχνη σε άλλα μονοπάτια.

Τι συμβαίνει όμως όταν το κακοποιημένο παιδί δεν έχει το χάρισμα του Μπέργκμαν;

Επιστροφή σε σύγχρονες ιστορίες, που πυκνώνουν, προκαλώντας κάθε φορά -σαν να είναι η πρώτη- κύματα οργής και αποτροπιασμού. Οι ρόλοι κατανεμημένοι, έτοιμοι από καιρό να εκτονώσουν (κάθε φορά) την κοινωνική κατακραυγή ή συμπόνια: πατέρας ή μάνα-τέρας, παιδί-θύμα. Ασύμμετρες, καταχρηστικές σχέσεις εξουσίας. Δαίμονες και άγγελοι. Μόνο που και τους δυο η ίδια κοινωνία τους εκτρέφει. Με τις σιωπές, τη συνενοχή, τον αποκλεισμό, την προκατάληψη, την απαξίωση, τις διαρκείς μετατοπίσεις.

Οι «εμπλεκόμενοι» που αρνούνται κάθε συμμετοχή, κρύβοντας τον ελέφαντα πίσω από τον θάμνο, η γιαγιά που δεν μιλάει, οι γείτονες που δεν «μαρτυρούν», το κράτος που δεν παρεμβαίνει «σεβόμενο» την αυτονομία της οικογένειας.

Το παιδί αναζητείται. Η λέξη, σε εννοιολογική απροσδιοριστία, τα όρια με τον ενήλικα, ασαφή. Οσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους μικρούς και στους μεγάλους λεπταίνει, όσο γίνεται αδιόρατη, τόσο η ασυδοσία, η βία και η βαρβαρότητα θα εξισώνονται με την κανονικότητα.

Οταν «λείψουν» τα παιδιά θα χαθεί το μυστήριο. Και μαζί τους, το δέος και η ντροπή.

 

.Tης Μαριας Κατσουνάκη 

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_03/02/2008_257975

 

(Μεταφορά τραυματισμένου παιδιού!).

 

Τα παιδιά που χάθηκαν

http://www.youtube.com/watch?v=jKdj2sP6-kw

 

Καλημέρα παιδιά!!!

Με αγάπη

Goldmine

 

Σχόλια

05/02 09:42  PREMIUM
Τα <<ρίχνουμε>> ΟΛΑ σε...καταστάσεις που λίγο-πολύ υπήρχαν και...ΤΟΤΕ.

Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι αυτό που κυρίως <<κακοποιεί>> τα παιδιά σήμερα είναι η <<απουσία>> γονιών...

Τα μικρά παιδιά αντέχουν και <<βασανιστήρια>> αρκεί οι γονείς να είναι...κοντά τους.

Ακόμη και οι παρόντες όμως είμαστε τις περισσότερες φορές <<επί της ουσίας>> ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ...
05/02 10:01  Goldmine
Ναι φίλε, ενώ θάπρεπε το ΤΩΡΑ να είναι πιο εξανθρωπισμένο απ΄ το ΤΟΤΕ, αγριεύουν τα πράγματα και πέραν αυτού οι γονείς ΤΩΡΑ έστω και μη απόντες είναι "ωσεί παρόντες" συνήθως.
Να έχεις μια καλή μέρα! Βγαίνω για κάτι υποχρεώσεις...
05/02 10:32  groyma stella
Τα παιδια ενος κατωτερου Θεου. Δεν υπαρχει δικαιοσυνη. Απο την φτωχεια μεχρι την σωματικη και ψυχολογικη βια. Λυπαμαι και ντρεπομαι για την καταντια του ανθρωπινου ειδους.
05/02 12:00  pol
Εκτός από τη σωματική υπάρχει και η ψυχική κακοποίηση των παιδιών.Τα μέσα ενημέρωσης,η τηλεόραση,τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ,τα διάφορα έντυπα ,ακόμα και η "βιτρίνα" του περιπτέρου ,άμεσα ή έμεσα οδηγούν σε μαρασμό της παιδικής ψυχής.Χύνουν τα "δηλητήρια " τους και δημιουργούν νευρωτικά και επιθετικά παιδιά.
Προστάτης πρέπει να είναι η οικογένεια!Έχοντας υπόψη ότι το κάθε παιδί είναι μια τελείως ξεχωριστή προσωπικότητα,ας το αφήσουμε να μιλήσει,να εκφραστεί και να σεβαστούμε τη γνώμη του ανεξάρτητα της ηλικίας του!
Καλημέρα σε όλους !
05/02 12:38  Goldmine
Συμφωνώ απόλυτα, φίλε!
05/02 14:50  pol
Φίλε μου Colmine,επειδή στο προηγούμενο σχόλιο ,άθελα μου ,πήρα το δασκαλίστικο ύφος καιθέλω να με συγχωρέσεις, επανέρχομαι και λέω ότι το κείμενο και οι εικόνες συνηγορούν στο τέλειο προβληματισμό ,για τις"ντροπές" μας.Όλα τα παιδάκια του κόσμου ,άσπρα,μαύρα κίτρινα ,έχουν το δικαίωμα να ποτίζουν χέρι-χέρι την αγνότητα ,την αθωότητα και την ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο!Εμείς τι κανουμε;
05/02 15:40  Goldmine
K όμως μου ήρθαν κουτί τα λόγια σου, τα πριν και τα επόμενα...τα χρησιμοποίησα κιόλας σε μια εισήγηση που θα κάνω για θέμα σχετικό...Τίποτα δεν είναι τυχαίο δάσκαλε! Τhanks!
05/02 16:05  evie
Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη προσφορά που μπορεί κανείς να κάνει στην ανθρωπότητα, είναι να επιτρέψει στο οποιοδήποτε παιδί να ζήσει την παιδική του ηλικία όπως ορίζει η αθωότητα της ψυχής του και όχι όπως "θέλουν" να την κατασκευάσουν οι αλλοτριωμένες ψυχές των μεγάλων.
05/02 16:35  evie
Στο άρθρο σου Goldmine, χαρίζω τη λάμψη από όσα αστεράκια φαίνεται να λάμπουν στα ματάκια του παιδιού της τελευταίας φωτογραφίας.
05/02 17:26  Goldmine
Evie ευχαριστώ. Σε σκέφτηκα χθες που άκουσα για το σεισμό στην Πάτρα. Δεν είχε ζημιές αλλά όσο νάναι είναι άγριο πράγμα ο σεισμός! Νάσαι πάντα καλά!
05/02 18:12  evie
Ναι, όντως οι σεισμοί ήταν δύο και είχαν ένταση και διάρκεια. Ας ευχηθούμε, το φαινόμενο, να σταματήσει σ'αυτούς μόνο.
Το περίμενα ότι θα με σκεφτόσαστε:-)
05/02 18:53  pol
Χάρηκα ιδιαίτερα που οι απόψεις μου θα προσθέσουν έστω ένα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα της οικογένειας.
Ευχαριστώ

Κυρία evie,το θεωρητικό μέρος του <<ευ ζειν>> βρήκε το πρακτικό.Χάρηκα.Πάντα νίκες!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις