Η Ελλάς υποβασταζόμενη από τον Ρήγα και τον Κοραή, έργο Θεόφιλου Χατζημιχαήλ.
Συλλογή Αλ. Ξύδη. Μακ. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

 

Η  Ε λ λ ά δ α  τ ω ν  Μ έ ν ι π π ω ν

Όταν ο Χάροντας με το βαρκάκι του κουβαλούσε από τον Αχέροντα ποταμό τους νεκρούς στον Κάτω κόσμο βγαίνοντας όλοι ανεξαιρέτως έπρεπε να του πληρώσουν τον οβολό τους.

Ο Μένιππος, όμως, ο πιο ελεύθερος άνθρωπος, που δεν τον άγγιζε τίποτα σύμφωνα με το θεό Ερμή, δεν είχε να πληρώσει το ναύλο και δέχτηκε έντονη φραστική επίθεση από το Χάροντα.

Η απάντησή του ήταν πληρωμένη: «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος!». «Τι να έκανα δηλαδή», συμπλήρωσε στους προπηλακισμούς του Χάροντα «να μην πέθαινα;». Κι ενώ όλοι θρηνούσαν ο Μένιππος που δεν είχε μαζί του παρά μόνο πικρά λούπινα για να πληρώσει το Χάρο γλίτωσε το θάνατο κι επέστρεψε στη ζωή.

Η λατινική εκδοχή του δόγματος Μένιππου «Nemo dat quod non habet» (κανείς δε δίνει αυτό που δεν έχει) έχει καταστρατηγηθεί κατάφωρα στην περίπτωση του δράματος με το ελληνικό χρέος.

Στην προκείμενη περίπτωση, το λάθος δεν είναι ότι αφαιρούν χρήματα για τη σωτηρία της οικονομίας. Το λάθος είναι πως τα αφαιρούν από αυτούς που δεν έχουν. Κι αυτό δε δίνει τη Σολομώντεια λύση. Νομοτελειακά, θα το ξαναπληρώσουμε όλοι. Κάτι που κι ο ίδιος ο Χάρος της μυθολογίας δεν μπόρεσε να το αγνοήσει.

Κάθε μέρα δεν είναι ιστορική. Υπάρχουν μέρες κοινές και μέρες που μένουν στην Ιστορία με την αρνητική ή τη θετική τους σημειολογία . Έτσι όπως θα μείνει η 3η Μαρτίου του 2010, ως το πέρασμα στην άλλη πλευρά του Αχέροντα από μια Ελλάδα δίχως οβολό!
 

Υπάρχει η μύχια ελπίδα

μήπως  η έλλειψη  «οβολού» λειτουργήσει εν τέλει ευεργετικά όπως και στο Μένιππο, γυρίζοντας πίσω τη χώρα στην υγιή οικονομική ζωή. Ευσεβείς πόθοι…

 
Η μόνη ελπίδα!

Γιατί ο Χάρος της φτώχιας μόνο λούπινα – αρχαία τροφή  για πεινασμένους - μπορεί να αποσπάσει από τους Μένιππους της σύγχρονης Ελλάδας!


 

 
Πλατεία Ομονοίας στη δεκαετία του 1890

 
Τ ο  Χ ρ η μ α τ ι σ τ ή ρ ι ο  τ ο υ  1 8 9 3  έ ρ μ α ι ο  τ η ς  κ ρ ί σ η ς

Λένε πως οι εποχές αντιγράφουν η μια την άλλη. Όπως και τώρα έτσι και τότε. Στα εξίσου ταραγμένα οικονομικά χρονικά της δεκαετίας του 1890-1900, φαίνεται πως όσοι δραστηριοποιούνταν στο χρηματιστήριο βίωναν εξουθενωτικά σκαμπανεβάσματα στις αγορές και στην ψυχολογία τους.