Μετοχή της Τράπεζας Μυτιλήνης
 

Ένα κακό δεν προκύπτει ποτέ μόνο του. Πολλοί συσσωρευμένοι λόγοι το προκαλούν και πολλά αλυσιδωτά δεινά το ακολουθούν. Κι αυτό δεν απέχει καθόλου από την Πυθαγόρεια θεωρία πως «οι άνθρωποι έχουν συμφορές τις οποίες οι ίδιοι δημιουργούν στον εαυτό τους, οι ταλαίπωροι».Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη.

Η θλιβερή πραγματικότητα πως στη σύγχρονη Ελλάδα ανεμίζουν τα κόκκινα μπαϊράκια της πτώχευσης στρέφει πολλών τα βλέμματα στην ιστορική πτώχευση του 1893. Οι δύο εποχές έχουν διαφορετικά δεδομένα αλλά κοινό παρονομαστή τον υπέρμετρο δανεισμό και το υπέρογκο δημόσιο χρέος.

Τα ιστορικά γεγονότα λίγο πολύ είναι γνωστά. Ωστόσο, μια ματιά απ΄ τη χαραμάδα της Ιστορίας στην «καμαρίλα» του παλατιού, στην «αυλικοφωλιά» όπως την αποκαλούσε μερίδα πολιτικών, φέρνει στο φως άγνωστους και ενδιαφέροντες χειρισμούς διαπλοκής. Ερεθίσματα προς γνώση και συμμόρφωση ή προς αποφυγή. Ανάλογα.

Τίποτα χειρότερο για το βασιλιά Γεώργιο από το να πτωχεύει η χώρα του, να του υποβάλει την παραίτησή του ο πρωθυπουργός Τρικούπης, να μαστίζεται από χολέρα ο τόπος, να φουντώνουν τα πολιτικά πάθη, να επικρέμαται ο κίνδυνος αναμέτρησης με τους Τούρκους, να βουλιάζει το χρηματιστήριο, να μην του δίνουν δάνειο οι ξένοι (και το τραγελαφικότερο όλων: αφού εξασφάλισαν το δάνειο να μην το εγκρίνει εν τέλει η Βουλή ανατρέποντας την κυβέρνηση!)


Με την υποβολή της παραίτησης Τρικούπη, αρχές Μαΐου του 1893, ο βασιλιάς είχε να επιλέξει το νέο πρωθυπουργό ανάμεσα στους επόμενους τρεις πολιτικούς: Δημ. Ράλλη, τότε βουλευτή Αττικής, Κων. Κωνσταντόπουλο, πρωθυπουργό για λίγους μήνες του 1892 και Σωτ. Σωτηρόπουλο, τότε βουλευτή Τριφυλίας.

Ο πρώτος ήταν σφοδρός επικριτής του και δεν τον ήθελε για πρωθυπουργό. Ο δεύτερος ήταν υπέρμαχος της πτώχευσης που επ΄ουδενί επιθυμούσε ο βασιλιάς. Έτσι, στις 15 Μαΐου 1893, διόρισε πρωθυπουργό το Σωτηρόπουλο που υποσχέθηκε «πάση θυσία» να αποφύγει τη χρεοκοπία και να παραιτηθεί όποτε του πει ο βασιλιάς.

Οι Times του Λονδίνου τότε, χαρακτήρισαν ως μπάλωμα (εμβάλωμα) τη λύση αφού έκριναν πως σε σύγκριση με το διεθνούς ακτινοβολίας Τρικούπη ο Σωτηρόπουλος ήταν οικονομολόγος με εσωτερική φήμη μόνο, που δεν θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη των τραπεζιτών και κεφαλαιούχων στο εξωτερικό.

Αγώνας δρόμου άρχισε για τη νέα κυβέρνηση προς εξεύρεση χρημάτων στο εξωτερικό. Κατάφερε να συνάψει ένα δάνειο με την ονομασία «Funding» από τον οίκο HAMPRO του Λονδίνου αλλά με δυσβάσταχτους όρους .