Κι αυτό δεν αποτελεί δείγμα αυτοθυσίας αλλά κομματικής υπεροψίας. Εφόσον η έννοια της εθνικής συσπείρωσης παραμένει ανενεργή με παυσίπονα και υποκατάστατα δεν γιατροπορεύονται τα ματωμένα χώματα. Ματωμένα για άλλους ταπεινούς λόγους…

Ο καπετάνιος της χώρας, την ύστατη ώρα, κουμαντάρει μόνος το σκάφος της «Εθνικής Σωτηρίας» φορτωμένο Ελλάδα. Ευθύνη; Ασύλληπτη! Οι μηχανές σβηστές. Στερνή ελπίδα να βάλει όλους τους Αργοναύτες να τραβάνε κουπί. Προς το παρόν πολλοί που μπορούν να βοηθήσουν βρίσκονται παροπλισμένοι και στοιβαγμένοι μονόπαντα στο αμπάρι. Κι όμως έχει τεράστιες δυνάμεις ο τόπος. Σε έμψυχο και άψυχο υλικό.

Για την ανάγκη της ομόνοιας, ωστόσο, μόνο κάποιες φωνές από αιθεροβάμονες «Δον Κιχώτηδες» υψώνονται, εις μάτην. Το σκάφος πήρε επικίνδυνη κλίση. Και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να το οδηγήσει στο βυθό αύτανδρο!

Μερικοί αποκαλούν την ανάγκη για πανελλαδική σύμπλευση «Νέο Πατριωτισμό», άλλοι «Οικουμενική κυβέρνηση» άλλοι «Φωτισμένη Δεσποτεία» κ.ο.κ. Όπως και να το λένε - φαντάζομαι - πως εννοούν όλοι τους «ομονοούντες» Έλληνες, το ιδανικό του Πλάτωνα, όταν έλεγε πως: “Εμείς οι Έλληνες ηνωμένοι και ομονοούντες και μακράν εσωτερικών διχονοιών, είμεθα αήττητοι έναντι εξωτερικών κινδύνων. Μόνον εις το εσωτερικόν - αλλοίμονο - μέτωπον, νικώμεν και ηττούμεθα”.
 


 

Σ τ ο  δ ι α  τ α ύ τ α

Πρόσφατα είχα μια καλή ευκαιρία να ρωτήσω ένα σύγχρονο, επιτυχημένο και συνετό «Νέστορα» επιχειρηματία, απ΄ αυτούς που είναι τύχη να ακούσει κανείς έστω και μια φορά στη ζωή του για το τι μέτρα έχει να προτείνει για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Δεν μου απάντησε με στομφώδεις δηλώσεις ούτε με δημαγωγικούς λαϊκισμούς όπως οι πολλοί συνηθίζουν. Πολύ μετρημένα μου είπε:

«Δεν ομονοούμε. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του. Είναι πολύς καιρός αυτό. Άρχισε από τους διοικούντες, βεβαίως και η αρρώστια αυτή έγινε πανδημία. Αυτή η πανδημία κακών, ατομιστικών προθέσεων θα πρέπει να εκλείψει.

Για μέτρα εξόδου από την κρίση επιγραμματικά, δεν μπορεί κανείς να πει τίποτα. Είναι μία σειρά ιδεών που μπορεί να προτείνει κανείς αλλά τίποτα το καινοφανές ή κάτι που δεν το γνωρίζουν. Απλώς πρέπει να επιβεβαιώσουμε τις σωστές αντιλήψεις που υπάρχουν σε όλους μας, τις οποίες όμως, λόγω συνθηκών και λόγω του ότι θέλουμε να είμαστε αρεστοί δεν μας επιτρέπετε να προφέρουμε.

Όλοι στρογγυλεύομε τα λεγόμενά μας για να είμαστε ευχάριστοι. Ίσως πρέπει να πάψουμε να είμαστε ευχάριστοι, να γίνουμε, ας πούμε, λιγότερο ευχάριστοι, για να μην πούμε δυσάρεστοι αλλά να πούμε ορισμένες αλήθειες και αυτό, βεβαίως πρέπει να προέλθει από υπεύθυνα χείλη.

Ξεχνάμε το γεγονός ότι η χώρα μας παράγει πάρα πολύ λίγα και απαιτεί πολλά και λέω η χώρα μας για να μην πω ο Έλληνας. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου και πάψουμε να προβάλουμε τις ατομικές επιδιώξεις μας, όποιες κι αν είναι αυτές με απόλυτη προτεραιότητα, τότε ίσως επιτύχουμε του σκοπού μας που είναι η γενικότερη ευημερία, θα έλεγα, του Ελληνισμού!».
 

 

«Η ατομική ευμάρεια θα μπορούσε να είναι μέρος της ευμάρειας του τόπου, του Ελληνισμού γενικότερα, εάν και εφόσον αυτό μας γίνει συνείδηση».