Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Ιστορίες Χρηματιστηρίων
1305 αναγνώστες
Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009
08:22

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" της Πέμπτης, 24.12.09

 

Το άνθος του Σκανδάλου (μέρος ΙΙΙ)

 

 

 Ανεξέλεγκτο πάθος για τις τουλίπες

 

 

Τουλίπες, χαρακτικό σε ρολόι τύπου Lantern clock

 

Το ρολόι της παγκόσμιας οικονομίας δεν έπαψε για τέσσερις αιώνες να δείχνει την «ώρα της Τουλίπας», προειδοποιώντας τους ταξιδευτές των αγορών,  κάθε φορά που το σκάφος της παγκόσμιας οικονομίας βολοδέρνει στραπατσαρισμένο επικίνδυνα στο τρίγωνο των Βερμούδων της  ύφεσης  – καλή ώρα,  τώρα.

 

Η καλύτερη διέξοδος  από την ανασφάλεια,  προσωπική ή  συλλογική, είναι η αρχή της «πεπατημένης οδού». Ευκολότερα βαδίζει κανείς σε γνώριμα μονοπάτια παρά σε απάτητα. Έτσι και οι «χρηματιζόμενοι»  άνθρωποι, ενστικτωδώς, ανατρέχουν στα αραξοβόλια του παρελθόντος, αναζητώντας στο βυθό της γνώσης των λαών το μπουκάλι με το σωτήριο μήνυμα, σε κάθε κρίση που γκρεμίζει τα χρηματοοικονομικά προπύργια, τα οποία παρασέρνουν το ένα το άλλο σε ελεύθερη πτώση ντόμινο.

 

 Κατά συνέπεια η Τουλιπομανία, φορτισμένη με το προπατορικό αμάρτημα της πρώτης οικονομικής κρίσης ανασύρεται στο προσκήνιο της διεθνούς οικονομικής αρθρογραφίας απ΄ τα  αμπάρια της ολλανδικής χρυσής εποχής σε κάθε κρίση,  ως σημείο αναγωγής και παράδειγμα απευκταίο.  

 

Ας διαφέρουν οι εποχές μεταξύ τους. Ο διακαής πόθος του homo ludens (άνθρωπος παίκτης) για κέρδος δεν υπόκειται στο νόμο της φθοράς. Παραμένει αμείωτος και αναλλοίωτος στο διάβα του χρόνου. Αντί να φθίνει επαυξάνεται. Αντί να ξεθωριάζει δυναμώνει.

 

Λίγοι είναι οι τυχεροί, οι προικισμένοι με το χάρισμα να μαθαίνουν δίχως να παθαίνουν. Και ακόμη λιγότεροι αυτοί που διδάσκονται από τα λάθη των άλλων. Η πλειοψηφία είναι του δόγματος «παθός  μαθός» ενώ χρήζει ψυχολογικής διερεύνησης ή και υποστήριξης η κατηγορία των παθόντων και μη μαθόντων. Και επιτυχημένοι οικονομολόγοι είναι συνήθως όσοι έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος.

 

Το χρήμα, ομολογουμένως, έφθασε στην εποχή μας, να κυβερνά τις ζωές των ανθρώπων περισσότερο από ποτέ. Το βαφτίσανε «έξυπνο χρήμα» για να καμουφλάρουν τις αλχημείες  των ανοήτων.  Ουδέποτε άλλοτε τόσοι διαπρεπείς οικονομολόγοι από τον Άνταμ Σμιθ, (συγγραφέας του έργου «Ο Πλούτος των Εθνών» 1776), από το Μάρσαλ, τον Κέυνς  και το Μαρξ μέχρι τον Γκαλμπρέιθ και τους σύγχρονους νομπελίστες  είχαν παρελάσει  όλοι μαζί από τα παράθυρα των καναλιών και τον Τύπο με τη όψη χθόνιας Ερινύας καταδιώκοντας το μέσο άνθρωπο με ορατό κίνδυνο για την τσέπη και την ψυχολογία του.

 

 

 

Άποψή του Άμστερνταμ, μέσα 17ου αιώνα

 

 Χρυσάφι από πέταλα 

 Πολύ πριν ακούσει  κανείς  για νέες τεχνολογίες, παράγωγα, πράσινη ενέργεια, ή subprime υπήρξε η Semper Augustus, η πιο ακριβή ποικιλία τουλίπας που πωλήθηκε ποτέ.

Το ανεκτίμητο αυτό ομόλογο, μια τουλίπα εξαιρετικής ομορφιάς και σπανιότητας, με άνθη λευκά, τονισμένα με έντονες πορφυρές φλόγες και ραβδώσεις σαν ρουμπίνια, ήταν αποτέλεσμα μετάλλαξης ενός ιού. Υπήρχε δε σε δύο μόνο σπίτια, ένα στο Άμστερνταμ κι ένα στο Χάρλεμ.
 
Στις καπνισμένες ταβέρνες του Χάρλεμ στη δεκαετία του 1630  η φλόγα της μεταλλαγμένης τουλίπας πυροδοτούσε το καμίνι της κερδοσκοπίας γράφοντας μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες, κλεψιές, χαμένες περιουσίες και ραγισμένες καρδιές.
 
 
 Διχογνωμίες

 

 

Οι τουλίπες, αν μπορούσαν να μιλήσουν, θα είχαν πολλά να πούνε για την παράξενη ιστορία τους. Δυστυχώς, δεν μιλούν και η ανίχνευσή της καθίσταται «αδύνατη αποστολή», έστω κι αν πολλοί έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν την ακριβή ιστορία τους. Οι προσπάθειες αυτές εξουδετερώνονταν από την έλλειψη σοβαρών και επίσημων εγγράφων. Με καθυστέρηση δύο αιώνων, συναντάμε την πρώτη γραπτή μαρτυρία για την Τουλιπομανία όταν ο Άγγλος δημοσιογράφος Τσαρλς Μακέι (Charles Mackay) το 1841 πρωτοκυκλοφόρησε την ιστορία σε βιβλίο.

 

 

Ένα βιβλίο που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και πλήθος ερωτηματικών στους κύκλους των ειδικών. Θεωρήθηκε ανακριβής και ελλιπής η  εξιστόρηση, λόγω έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων για την ιστορική τεκμηρίωση του θέματος.

 

Από την αντίπερα όχθη, εκφραστής σοβαρού σκεπτικισμού για το θέμα ο σύγχρονος συγγραφέας Μάικ Ντας (MikeDash)  στο βιβλίο του Τουλιπομάνια, (1999) ισχυρίζεται πως η ιστορία της τουλίπας παραμένει εξαιρετικά ασαφής. Την θεωρεί παιχνίδι χωρίς νόημα, και μιλά για διαπλοκή, παρασκήνιο, οικονομικό καιροσκοπισμό, συμφέροντα, πολιτικές σκοπιμότητες έως και τουριστική προπαγάνδα στο Χάρλεμ.
 
Αρκετοί αναλυτές, παράλληλα, ισχυρίζονται ότι η ιστορία της Τουλιπομανίας δεν αφορά αποκλειστικά τις τουλίπες και τις μεταβολές της τιμής τους αλλά πως αποτελεί συνέπεια της επεκτατική κυβερνητικής πολιτικής που αύξησε τη ρευστότητα στο σύστημα και συνέτεινε στη δημιουργία κερδοσκοπικού περιβάλλοντος.
 
 

 

 

 

 από το βιβλίο

  Το παραλήρημα  

Στην ιστορία, σαφώς οι Ολλανδοί θα μείνουν για το πάθος τους  με τις τουλίπες. Στο απόγειο της Τουλιπομανίας πολλοί ήταν εκείνοι που παράτησαν δουλειές ή πούλησαν περιουσίες προκειμένου να επιδοθούν στην αγοραπωλησία βολβών.

  Παραγωγοί και αγοραστές έκλειναν συμφωνίες με προκαταβολές, με σκοπό να αγοράσουν και να πωλήσουν σε μελλοντική ημερομηνία συγκεκριμένους τύπους τουλίπας που ακόμα δεν είχαν καν φυτρώσει.     Άνθρωποι έπαιζαν τα σπίτια τους, την προίκα της κόρης τους και μερικές φορές και τη ζωή τους, νομίζοντας ότι θα βρεθεί αγοραστής που θα πληρώσει περισσότερα.

Μάταια, οι πάστορες από τους άμβωνες προσπαθούσαν με ηθικολογίες να συγκρατήσουν τα πλήθη βαπτίζοντας ως αμαρτία τον κερδοσκοπικό πυρετό. Οι τουλίπες απόκτησαν ψυχή και ενσάρκωσαν το χρυσό απωθημένο κάθε πληβείου. Τα φλογισμένα από τον ιό πέταλά τους έγιναν απόλαυση για τον ουρανίσκο των καλοφαγάδων και σερβίρονταν με ξίδι και λάδι στο Λονδίνο ή σε σκόνη με ζάχαρη στη Δρέσδη. 

Η αισιοδοξία για τα άνθη της ευφορίας υπήρξε αιτία συντριβής πολλών διάσημων καλλιτεχνών. Ο ζωγράφος Goyen, που επένδυσε την περιουσία του σε τουλίπες μόλις άρχιζε η κατάρρευση της αγοράς, πέθανε είκοσι χρόνια αργότερα σε πενία.  Κι ο ιδιοφυής Rembrandt  έζησε, δημιούργησε, μεγαλούργησε και πλούτισε στη χρυσή εποχή της τουλίπας για να δηλωθεί, τρεις δεκαετίες μετά, ως άπορος στο Ολλανδικό κράτος.

 
  Στο επόμενο φύλλο ::::::::::::::::::::::::::::     
 
 Η κατάρρευση της Τουλιπομανίας                            
 
  

Σχόλια

26/12 09:05  PREMIUM
Προβλέπω την επόμενη κρίση !

Θάναι εκείνη του ΥΑΛιΚών με τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε...χρυσό !

Καλημέρα ΠΑΝΤΑ με χαμόγελο !
26/12 09:18  Goldmine
Καλημέρα!

Δε θέλω να σε δυσαρεστήσω,
μεθεορτίως και πρωινιάτικα ..
.
Γνωστός μου πρόεδρος άλλοτε κερδοφόρας μικρής εισηγμένης με μηδενικό δανεισμό έλεγε χθες πως δεν παίρνει πια δουλειές, λόγω κρίσης και πως δεν του φτάνουν τα έσοδα για να αντιμετωπίσει λειτουργικές ανάγκες και πληρωμές.

Μακάρι να μην ισχύει το ίδιο για τις επιλογές σου.

Ξέρω την "ιερή σου" σχέση με το χαρτί σου... αλλα υπάρχει και η άποψη πως τις μετοχές δεν τις παντρευόμαστε:-)

Γνωρίζω πως αφεντικό στην τσέπη και το μυαλό του καθενός είναι μόνο ο ίδιος αλλά οι φίλοι εκφράζουν και τη γνώμη τους ενίοτε καλοπροαίρετα.

Κράτα το χαμόγελο εσύ και μη σε νοιάζει:-)
26/12 09:26  PREMIUM
Gold...Υποψιάζομαι για ποιον λες...:-)

Και να ξέρεις...

Εσείς οι γυναίκες καλές είναι σε πολλά, αλλά έχετε ένα κακό ! Απογοητεύεστε, αλλά και ενθουσιάζεστε...εύκολα ! :-)

Πόσο μάλλον σε περιόδους "τέτοιας"..."κρίσης" ! :-)

Γιατί στην περίπτωσή της..."αγαπημένης" μου : "Πιάσαμε πάτο", όπως θα λέει και η επόμενή μου ανάρτηση ! :-)

Προεξοφλήσαμε λίγο -πολύ et la..."mort" de l' entreprise σε αντίθεση με...άλλες ! :-)
28/12 11:29  cormorano
Καλημέρα! Εύχομαι σε όλους Χρόνια Πολλά με υγεία και χαρά!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
14 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις