Αυτό, πράγματι, συνέβηκε μεταγενέστερα, επί υπουργίας Βούλγαρη, όταν μετριάστηκε το δικαίωμα του κράτους στην εταιρία Λαυρίου από 30% σε 16%.

Όταν, βέβαια, γνωστοποιήθηκαν οι όροι συμφωνίας μεταξύ εταιρίας Λαυρίου και Δημοσίου, άρχισε να πέφτει η ορμή των αγοραστών των μετοχών και οι κάτοχοι άρχισαν να τις πουλούν για να περισώσουν ό,τι μπορούσαν.

Αλλιώς τις παρατούσαν στους δανειστές. Αυτοί με τη σειρά τους έσπευδαν να πουλήσουν, για να περισώσουν όσα χρήματα είχαν δανείσει, με ενέχυρο μετοχές. Έτσι άρχισε ο εκπεσμός των μετοχών του Λαυρίου, μαζικός και καταστροφικός.

Ταυτόχρονα, όπως συνήθως συμβαίνει, άρχισε η κατακραυγή και όλοι αναζητούσαν τον αποδιοπομπαίο τράγο, ο οποίος βρέθηκε στο πρόσωπο του Συγγρού και των συνεργατών του, στους οποίους όλοι επέρριπταν την αιτία των ζημιών τους.

Από αυτούς αρκετοί είχαν, ήδη, εκποιήσει όλες τους τις μετοχές και είχαν βάλει στην τσέπη τα κέρδη. Είχαν, επομένως, σημαντική ωφέλεια να αποκρύπτουν τα κέρδη τους, για να αποφύγουν έτσι την οργή του κοινού.

Μερικοί πάλι που υπερτίμησαν την αξία των μετοχών, δεν είχαν πουλήσει τις δικές τους και αντί να τα βάζουν με τον εαυτό τους για την απληστία τους, ζητούσαν κι αυτοί άλλον για να τον κατηγορούν.
  
 

«Μικροί και μεγάλοι με απεκάλουν "Λαυριοφάγον".

Ούτε ο Τύπος φυσικώς μοι εφείδετο» !




Περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα θα βρείτε, επίσης, στο λεύκωμα:


Αγώνας Ευθύνης
Σωματείον Χρηματιστηρίου Αθηνών