Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Δακρύζω με παράπονο
1236 αναγνώστες
Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009
15:35

 

 

 

Κ α λ ή

 

μέρα       με 

 

παράπονο  ! Άλλη   μια  

 

καταστροφή συντελέστηκε στην Αττική.

 

Ανεπιστρεπτί           και         ασκαρδαμυκτί…

 

Έτος  βουβαλιού το 2009 για το Κινέζιμο ωροσκόπιο.

 

Έτος   φωτιάς  το 2009  για το Αττικό         ημερολόγιο!

 

 Για τα  βουβάλια  εμάς… Συνυπολογίζοντας και τα Δεκεμβριανά..

 

Έτσι έπρεπε να γίνει ….Προηγήθηκαν οι φωτιές στο κέντρο της Αθήνας.

 

Τώρα  έπρεπε   να   αποκεντώσουμε το    φαινόμενο.  Ακολούθησε   "αισίως"

  και  η    τραγική       αποψίλωση   

της    περιφερειακής     Αττικής.

Τη φονική  φωτιά αποσώσανε τα

λόγια τα παχιά. Περισπούδαστες

 αναλύσεις, συνήθεις καταγγελίες,

εικασίες,  σενάρια  για υπαίτιους

εμπρηστές,       οικοπεδοφάγους,

πράκτορες,   κομματικούς   κτλ…

Ποιος    να    το  ξέρει;     Πότε

μαθεύεται εδώ  η   πάσα  αλήθεια;

Πόσο  συμφέρει   την  κυβέρνηση, 

πώς εξυπηρετεί την αντιπολίτευση,

πώς   θα προβληθεί   στη Δ. Ε. Θ,

πόσο κουτόχορτο τρώνε τα βουβάλια ,

που  παράγουν  το καλύτερο  γάλα  στον

  κόσμο   και      άλλα    συμπαρομαρτούντα…. 

   

Θεωρώ  πως δυο κατηγορίες  εμπλεκομένων  έχουν κερδίσει αυτονόητα την αμέριστη συμπαράστασή μας και την εύφημο μνεία μας (τη συμπάθειά μας σιγά μην  την χρειάζονται οι λεβέντες!) .

 

α. Οι άμεσα πληττόμενοι συμπολίτες μας που βίωσαν την καταστροφή του νοικοκυριού τους - κι αυτό είναι μαρτυρικό για την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα - οι στωικοί οσιομάρτυρες  άνθρωποι της σημερινής μέρας, που καταστράφηκαν τα σπίτια τους, οι περιουσίες τους, τα ζωντανά τους ενώ απειλήθηκε η υγεία τους (γιατί όλα αυτά, πρωτίστως, υποσκάπτουν και κλονίζουν την υγεία).

 

β. Και οι  αυτοθυσιασθέντες στο έργο  της κατάσβεσης του αδηφάγου πυρός, επαγγελματίες πυροσβέστες και  απλοί εθελοντές.

 

 

 

 

  

Δακρύζω με παράπονο… 

 

Το κλάμα των γυναικών δεν είναι απλά μια παροδικά διαδικασία και πρακτική. Διαθέτει παρεμβατική δύναμη στη δημόσια ζωή.

 

Από την αρχαία τραγωδία,  οι χοροί των γυναικών  αναλάμβαναν την ανάκριση της Πόλης. Τα χορικά ασκούσαν κριτική στο δημόσιο χώρο και αποτελούσαν συλλογική και συμμετοχική διαδικασία.

 

Οι τραγωδοί, συχνά,  έβαζαν το χορό των γυναικών να εκφράσει μέσα από μια αρμονική σύνθεση λόγου, κίνησης και ρυθμού τη λαϊκή σοφία πάνω στα διάφορα προβλήματα, με τα οποία υφάνθηκε το αρχαίο δράμα. Γι' αυτόν, ακριβώς, το λόγο τα χορικά μέρη είναι τα πιο δυνατά κομμάτια κάθε τραγωδίας.

 

Σύγχρονος, γυναικείος χορός απομεινάρι της τραγωδίας είναι και οι μοιρολογίστρες της πατρίδας μας.

Στην κρητική και τη μανιάτικη θρηνωδία δημιουργός του ιστορικοποιημένου λόγου είναι ο  γυναίκες. Στα μοιρολόγια ο παραπονεμένος λόγος της μοιρολογίστρας συνιστά την αλήθεια.

 

Οι Ελληνίδες αποκαλύπτουν ότι ο πόνος, για να καταστεί έγκυρος, πρέπει να συγκροτηθεί κοινωνικά σε αντιφωνικές σχέσεις. Όταν ακούει κανείς ένα αυτοσχέδιο μοιρολόι, δεν ακούει απλώς ένα άτομο να τραγουδά αλλά μια συλλογικότητα να εκφράζεται φωνητικά. Στη Μανιάτικη θρηνωδία των γυναικών ο θρήνος είναι τεχνική ιστορικοποίησης και ενθύμησης:

 

"...Α,    ρε   Θεέ   από   ψηλά
 που δε σε φτάνει ούτε γράς *
Δε      κατεβαίνεις    χαμηλά
να      πούμε      δικαιώματα;

Τα   πλέα    τα   'χομε   εμείς
  πο 'μείναμε <"δέντρα " χωρίς> .."

 

Αυτόν τον πόνο και την οδύνη που οι άνδρες εκφράζουν με ορθολογιστικές πρακτικές ή  καταγγελτικό λόγο υπογραμμίζω με γυναικεία  προσέγγιση.

 

Οι άνδρες κατακτούν ένα τόπο, οι γυναίκες γίνονται

ο ίδιες χώροι που θα γεννήσουν τις μοίρες του τόπου…

 

 

 

 Όμως....

 

Tα όμορφα δάση  μας άνανδρα καίγονται...

 

Και λένε πως κι οι πυρκαγιές είναι πράγματα που συμβαίνουν.

 

Πάω πάσο…

 

Στη Στοκχόλμη, όμως των υπέροχων δασών  δε συμβαίνουν.

 

Δεν έχει εκεί βοριάδες ούτε υψηλές θερμοκρασίες;

 

Πάω πάσο….

 

Όμως:

 

Άκουσα στα πεταχτά το δημοσιογράφο το πρωί  στη ΝΕΤ να απευθύνει στην καλεσμένη του πολιτικό το ερώτημα: «γιατί να επαναλαμβάνονται οι φωτιές στα ίδια μέρη, όπως  και το 2003 και το 1998 και το 1995 και πάει λέγοντας»;

 

Επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές, όπως λέμε επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες….

 

  Και συνειρμικά στην οθόνη της μνήμης εμφανίστηκε η γνωστή  φράση:

 

"Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού".

Για να την τροποποιήσω έτσι:

Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός…

Και να την επαυξήσω έτσι:

"Το πολλάκις εξαμαρτείν ουκ ανθρώπου".

Που, δια της λογικής συνεπαγωγής, σημαίνει :

Πως δεν είμαστε ούτε άνθρωποι.  Κινάζικα βουβάλια, ίσως...

 

Σ.σ.:Το πράσινο της γραμματοσειράς για την ενθύμηση του χρώματος που είχαν κάποτε τα λεηλατημένα από τις ορδές του σύγχρονου Ιμπραήμ δάση της  υπέροχης Αττικής  γης...

 

 

 

 Απορίας άξιον: Γιατί όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί επισκέπτονται εκ των υστέρων –ατσαλάκωτοι- τις καμένες περιοχές; Αυτό εκλαμβάνεται ως εκδήλωση ενδιαφέροντος στο βωμό της ενυπωσιοθηρίας; Στραπατσάρει το image αν δούμε και κανέναν μπροστάρη στο μέτωπο της φωτιάς με καμιά κλάρα στο χέρι να  εμπνέει όραμα, προτρέποντας  το «μιμητές μου γίγνεσθε»,

 

Ιστορία θα γνωρίζουν για Μεγαλέξαντρους, Κολοκοτρωναίους και άλλους «παρωχημένους» ΗΓΕΤΕΣ που χύνονταν πρώτοι στις φλόγες της μαχών για να μας παραδώσουν με φλόγα και αίμα αυτά που σήμερα ξεδιάντροπα καίμε και που ανερυθρίαστα θα  στερήσουμε από  τα ίδια τα παιδιά μας.

 

 

 

 

 

Κι όσοι επιλέξετε να ακούσετε το επόμενο τραγούδι θεωρήστε το  σα μια "φλασιά" από μοιρολόι, σα μια συλλογικότητα που εκφράζεται φωνητικά, σα μια αντισυμβατική «παραγγελιά» κόντρα στα κυρίαρχα συναισθήματα παραίτησης και απογοήτευσης.  Αφυπνιζόμαστε και πράττουμε σύμφωνα με την λαϊκή μας συνείδηση, που  όπως σε κάθε τραγωδία έτσι και τώρα υπαγορεύει συγκινητικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης από όλους μας .

  

Ας πράξουμε και τώρα  όλοι το ελάχιστο μπορετό, μα νάναι θετικό .

Αυτό κάνει τη διαφορά από τα κινέζικα «βουβάλια» …

 

 

 

«Δυο φορές το ίδιο λάθος...

Πολλές φορές το ίδιο πάθος

 τη ζωή μας σπρώχνει στο γκρεμό» ...

 

 

 

"Ταμάμ" πάει και το δάνειο από τη συγγραφέα Νάντια Σερεμέτη: "Θυμάμαι μια μοιρολογίστρα στη μέση του παλιού της πύργου, πριν χρόνια στη Μάνη. Με φίλεψε γλυκό και δέχτηκε να μοιρολογήσει.

Αυστηρές οι κινήσεις του σώματος και του κεφαλιού της με παρότρυναν να την ακολουθήσω, κι όσο έμπαινα στον ρυθμό της το μοιρολόγισμά της δυνάμωνε. Σε στιγμές κλειδιά του μοιρολογιού επιζητούσε με πόνο στο βλέμμα το νεύμα μου, το δυνάμωμα της φωνής μου, οδηγώντας με να γευτώ τον πόνο της, μέχρι που αναλύθηκα σε δάκρυα."

 

Όπως κι εγώ που σήμερα δακρύζω με παράπονο...

 

Όπως η γριά Λούκαινα, "Στο μοιρολόγι της φώκιας", του Παπαδιαμάντη, 

 

που είχε χάσει ένα δάσος παιδιά.

 

Τα δέντρα της…

 

Όπως εμείς, που χάσαμε ένα δάσος δέντρα.

 

Τα παιδιά μας…..

 

 

*γρας =όπλο 

 

 

Children and old house. konni27 (Konrad Ragnarsson)

 

Σχόλια

24/08 16:38  anathema_g13
Όμορφα όλα. Ωραία η σημειολογία των χρωμάτων. Άψογα τα νοήματα και οι παραπομπές στην λογοτεχνία.
Μετά τη θλίψη όμως τι;
Δεν είναι προσωπική μομφή, μην παρεξηγηθώ κιόλας, απλά δε νομίζεις κι εσύ πως από δάκρυα χορτάσαμε; Θέλω να πω, όσο θλιβερό κι αν είναι το θέαμα με το να μοιρολογούμε δε βγαίνει κάτι. Ούτε αντέχω να βλέπω στο repeat τους εκάστοτε πολιτικούς άρχοντες να φοράνε τα προσωπεία της οδύνης.
Πράσινη επανάσταση σου λέει μετά!

(ωραία θεματολογία και άκρως ταξιδιάρικο μπλογκ - ταξίδι όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο χώρο)
24/08 16:49  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Ανεξάντλητη GOLD υποκλίνομαι μ΄ένα 5ντάστερο και υπερθεματίζω στα περί μπατζακιών εμπιπραμένων κλπ
24/08 16:59  anathema_g13
διόρθωση στο προηγούμενο σχόλιο μου, στο τέλος:
όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο ΧΡΟΝΟ.

Καλό απόγευμα!
24/08 17:03  Goldmine
Εδώ στοιχειοθέτησα τη γυναικεία προσέγγιση του θέματος ,που εκ φύσεως δεν συμβαδίζει με την ανδρική.

Γι΄αυτό και η αναγωγή, αν διαβάσατε, στα χρονικά της τραγωδίας και στα γυναικεία μοιρολόγια της Μάνης, εκδηλώσεις που περικλείουν μορφές εκτόνωσης της γυναικείας αγανάκτησης στις συμφορές. Ουδεμία σχέση με τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών.

Ρωτάτε; "Μετά τη θλίψη, όμως, τι;"

Θα είχε ενδιαφέρον, να δούμε και την ανδρική εκδοχή σε μία δική σας, σχετική
ανάρτηση. Καλό σας απόγευμα!

@ Σόλων, καλησπέρα σου και ευχαριστώ.

24/08 17:15  anathema_g13
Ασφαλώς και τα διάβασα και όπως είπα ήταν πολύ όμορφα όλα αυτά.
Απλά, νομίζω πως πέρα από το να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα ίσως κάποια στιγμή να πρέπει να κοιτάξουμε να κλείσουμε καλά το καπάκι ώστε ακόμα κι αν πέσει η καρδάρα να μη χυθεί το περιεχόμενο.
Ξαναλέω ότι δεν είχα καμία πρόθεση να θίξω τις απόψεις του κειμένου.
Νομίζω η λύση και σε αυτή την περίπτωση είναι ίδια όπως με τα περισσότερα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο μας. Παιδεία. Αυτή είναι που δημιουργεί υπευθυνότητα και συνείδηση ανεξάρτητα με το αν είναι κανείς άντρας ή γυναίκα. Τα υπόλοιπα είναι προχειρότητες που σκαρφίζονται όσοι έχουν τη δύναμη. Η μεγαλύτερη επένδυση θα ήταν η καλλιέργεια πολιτών με όλη τη σημασία της λέξης!

Καλό απόγευμα και πάλι!
24/08 17:46  Goldmine
Αν και επανήλθατε δριμύτερος...

με βρίσκετε σύμφωνη, εν πολλοίς.

Ποιος κοινός νους αρνείται, όσα ορθώς διατυπώνετε;
Να σας πω μόνο πως, προσωπικά, τα "πρέπει" τα αποφεύγω στις διατυπώσεις μου όσο κι αν τα πρεσβεύω, (διότι πολλοί τα χαρακτηρίζουν "κήρυγμα" και προσέχω).

Έτσι, προτιμώ να εκφράζω με το δικό μου τρόπο και μέσα απ΄ τη δική μου σύλληψη τα γεγονότα. Αυτή είναι η πεμπτουσία της δημιουργίας και σέβομαι στους bloggers το γεγονός πως κάθε μπλογκ είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο.

Συνεπώς, επιμένω στην εκπεφρασμένη στο κείμενο άποψη πως για το συγκεκριμένο θέμα, η προσέγγιση εξαρχής, ήταν λογοτεχνική, καλλιτεχνική, συναισθηματική και με γυναικεία ιδιαιτερότητα, όπως αναφέρω και όχι στερεότυπα ορθολογιστική.
Αλλά επειδή "οι άνδρες δεν κλαίνε"
έχετε ελαφρυντικό:-)
Να είστε καλά!


24/08 18:28  anathema_g13
Αν και πάλι έχω κάποιες ενστάσεις δε θα τις διατυπώσω γιατί θα θεωρηθώ αντιδραστικός μάλλον ή ότι (ξανα)επέστρεψα δριμύτερος! :)

Συμφωνώ για τη χρήση του 'πρέπει' άσχετα αν την έκανα ή αν συνηθίζω να την κάνω. Δεν είναι πρόθεσή μου το κήρυγμα αλλά το ύφος της γραφής μου. Ενίοτε μπορεί να φαίνεται αλαζονικό αλλά δεν είναι έτσι. Άλλωστε το ίδιο αλαζονική είναι η ανδρική δήλωση ότι "οι άντρες δεν κλαίνε".
Λοιπόν, δεν είναι έτσι, κλαίνε και αυτοί!
Βέβαια, το στερεότυπο του αγοριού που δεν κλαίει και του κοριτσιού που ντύνεται νύφη είναι βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα μας...αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και ουδεμία σχέση έχει με το θέμα του κειμένου. Κι επειδή ήδη νιώθω ότι κάνω κατάχρηση του ιστολογίου εδώ λέω να σταματήσω προτού παρεκκλίνει κι άλλο η κουβέντα από το θέμα. Το να ευχηθώ "καλό απόγευμα" για τρίτη φόρα θα ήταν υπερβολή οπότε αρκούμαι στο...
Καλή συνέχεια! :)
24/08 18:34  Goldmine
Καμία κατάχρηση χώρου,
πάντα καλοδεχούμενος,
ευχαριστίες για την παρουσία
και τα σχόλια.
Καλή συνέχεια και σε σας!
24/08 19:09  CANYON
5*...
24/08 19:11  Goldmine
Καλησπέρα, φίλε μας απ΄τα παλιά!
24/08 19:14  CANYON
Καλησπερα αρχοντισσα...
24/08 22:46  pol
Το δάκρυ να γίνει λάδι,να γίνει κρασί..Πώς;
Με μαθηματική ακρίβεια ,λόγω των γνωστών συμφερόντων,θα μείνουμε χωρίς πράσινο ..φύλλο.Λοιπόν είναι ανάγκη να δημιουργήσουμε,όπως οι Βυζαντινοί,Ακρίτες.Εμείς ας τους ονομάσουμε Δασίτες.Κόβουμε λωρίδες δάσους και τις παραχωρούμε για καλλιέργεια σε ακτήμονες.Στα χαμηλά φυτεύονται ελαιώνες καιστα ψηλότερα αμπελώνες .
Να πώς θα γίνει το δάκρυ λάδι και κρασί!
Πώς τη βρίσκετε την ιδέα;
24/08 22:57  Goldmine
Pol, η δημιουργική σου πρόταση "το δάκρυ, να γίνει λάδι, να γίνει κρασί" αγγίζει ευαίσθητες χορδές μέσα και έξω από μας... Άμποτε...
25/08 00:48  jerri
Καλησπερίζω την καλή παρέα. Θέλω να πιστεύω πως τα καταπράσινα μέρη (εξαιρουμένου του καμένου πρώτου ποδιού της Χαλκιδικής) θα παραμείνουν πράσινα για πολύ καιρό ακόμη...
25/08 09:57  groyma stella
Καλημερα σε ολους.
ΕΥΑ αψογη παρουσιαση. Δυστυχως η απολυτη καταστροφη .Συμφεροντα η μη, αγνωστο. Θλιψη ομως και οργη, γνωστα.
Χορτασαμε απο ΒΟΥΒΑΛΙΑ.
25/08 10:48  Goldmine
@Καλημέρα jerri. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα Χανιά:-)
@Στέλλα, ευχαριστίες και καλή επιστροφή στα "e-έδρανα":-)
Χαρούμενη μέρα για όλους και καλή συνεδρίαση!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
28 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις