Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Η τοκογλυφία της φουστανΕΛΛΑΣ
1256 αναγνώστες
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009
09:10


  
Ένα οχληρό σύννεφο σκόνης, σαν από πέρασμα ανεμοστρόβιλου έκρυψε από προσώπου γης τη μικρή παράγκα, μόλις τα ολόλευκα γερασμένα  άλογα στρίγκλισαν, υπακούοντας στις φωνές του αγριεμένου αμαξά για να σταματήσουν. 

Κατακαλόκαιρο, καταμεσήμερο κι οι πέτρες καυτές σαν εν δυνάμει φουρνέλα. Το ξεραμένο θυμάρι ολόγυρα ανέδιδε τα φυσικά αρώματα της εξοχικής  ευωχίας, με μουσική υπόκρουση τον πανζουρλισμό των τζιτζικιών. Ο χωμάτινος δρόμος περιστοιχιζόταν δεξιά και ζερβά από πυκνοφυτεμένα  πεύκα για την αναψυχή του αποσταμένου διαβάτη. 

Στο μέσον του δρόμου, ένα πετρόχτιστο πηγάδι  αποτελούσε την όαση του ταλαιπωρημένου περαστικού και στο βάθος η ματιά, όλο ελπίδες για δροσιά, συναντούσε την απανεμιά της  θάλασσας. 

Κοντά στο πηγάδι στημένη μια ξύλινη παράγκα, χωρισμένη στα δύο. Το ένα μέρος της καφενείο και κρασοπωλείο και το άλλο η κατοικία  του μαγαζάτορα. Πατέρας τεσσάρων μικρών παιδιών, ηλικίας δέκα, οκτώ, επτά και τεσσάρων χρόνων, ο κυρ- Ανέστης μαζί με την κυρα–Λένη του πάλευαν να χορτάσουν  το ψωμί  έξι στόματα στο σύνολο.

Από την παλαιάς κοπής άμαξα, σε αντίθεση με τον κομψοντυμένο αμαξά, κατέβηκαν αμέσως τρεις ελεεινοί  και τρισάθλιοι τύποι, που το ντύσιμό τους δεν απείχε πολύ από αυτό του μεγάλου τεμπέλη των Αθηνών Σακκουλέ, πασίγνωστου την  εποχή εκείνη. 
 
Οι τρεις αφιχθέντες πιάνουν τρία σκαμνάκια γύρω από ένα αυτοσχέδιο τραπεζάκι από κορμό δέντρου και φωνάζουν:

-  Μια οκά στα τέσσερα (κατά κανόνα  υπολογιζόταν και ο αμαξάς).

Η κυρα-Λένη εκτελεί την παραγγελία κάπως ταραγμένη. 

 -  Τι κάνεις κυρα-Λένη;  ρωτά ο πιο αντιπαθητικός.

 -  Καλά. Η ευγένειά σου; του απαντά κοφτά.

-  Αφού με βλέπεις και πίνω μάλλον καλά θα είμαι.

-  Ποιος καλός άνεμος σας έφερε κατά δω;  ρωτά δειλά, παρατηρώντας τους άλλους ανήσυχη.

-  Πάμε στο χωριό για μια εκτέλεση...

Ο ίδιος ήταν δικαστικός κλητήρας και οι άλλοι δύο μάρτυρες.

-  Αλίμονο, στέναξε η γυναίκα. Ποιος καψερός κάθεται τώρα ξένοιαστος και δεν ξέρει τι τον περιμένει.

-  Κυρα-Λένη πως τα ξεμπερδέψατε εσείς με το φούρναρη;

-  Μου φαίνεται πως συμβιβάστηκαν με τον άντρα μου και γι΄ αυτό πήγε σήμερα μέσα.

-  Έτσι άκουσα κι εγώ, απαντά ξερά ο κλητήρας, ανταλλάσσοντας, συνάμα, πονηρά βλέμματα με τους συντρόφους του.

Ο αμαξάς  γύρισε τις πλάτες δυσαρεστημένος  και πλησίασε προς τα άλογα.

-  Καλύτερα που τα βρήκαν πρόσθεσε ο ένας μάρτυρας. Δεν είναι σωστό να αφήνει το μαγαζί του κάθε τόσο και να τρέχει στην Αθήνα σαν εμπορομεσίτης.

- Μα δεν πιστεύω να αργήσει, είπε με αθωότητα η γυναίκα. Στάσου να δεις, σα να μου φαίνεται πως έρχεται κιόλας.

 
 
 
 
«Ε ν     ο ν ό μ α τ ι   τ ο υ    ν ό μ ο υ»

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και καταφθάνει ασθμαίνοντας ο φτωχός ο κυρ-Ανέστης φορτωμένος με ένα μεγάλο ζεμπίλι στον ώμο κάθιδρος και κατασκονισμένος. Ακουμπά χάμω το φορτίο του.

Πριν προλάβει, όμως καν να χαιρετήσει, ορμούν άξαφνα και οι τρεις αχρείοι καταπάνω του σαν λύκοι φωνάζοντας: «εν ονόματι του νόμου». Τον αρπάζουν, τον σηκώνουν και τον ρίχνουν σαν σακί με πίτουρα μέσα στην άμαξα όπου μπαίνουν κι αυτοί.

Ο αμαξάς χτυπά δυνατά τα άλογα αλλά η γυναίκα ρίχνεται επάνω τους και τραβά τα χαλινάρια του ενός.

- Βάρα βάρα, ωρύονται προς τον αμαξά οι εκτελεστές του νόμου.

- Κάνε στην άκρη κυρά, φωνάζει απειλητικά ο αμαξάς στη γυναίκα.

- Όχι! Εφόσον πήρατε εκείνον, ας με κόψει  κι εμένα η άμαξα να μείνουν τα παιδιά μου στο δρόμο, αφού έτσι το θέλει ο κυρ - Αργύρης ο φούρναρης, που τον βοηθάει κι ο νόμος.

- Τι στην οργή τόθελα τέτοιο αγώι; μονολογεί απελπισμένος ο αμαξάς χαλαρώνοντας τα ηνία και ρίχνοντας χάμω το καμτσίκι.
Συγχρόνως, τα τέσσερα παιδιά του κυρ - Ανέστη κλαίνε όλα μαζί με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους δεξιά κι αριστερά από την άμαξα και τα μεγάλα εκστομίζουν φοβερές κουβέντες, εν τη αφελεία τους.

- Εμποδίζετε την εκτέλεση του νόμου, φωνάζει απειλητικά προς όλους ο κλητήρας.

- Αχ, παμπόνηρε και κακορίζικε άνθρωπε, που μούκανες και το μισοκακόμοιρο! του φωνάζει έξαλλη η κυρα - Λένη.

- Σωπάτε παιδιά μου! Δεν θα μου κάνουν τίποτα. Το βράδυ θα γυρίσω, έλεγε ο δόλιος πατέρας.

- Να, τους λέει και βγάζει ένα χαρτί με κουφέτα και τα δίνει στο μεγαλύτερο να τους τα μοιράσει.

-Τα παιδιά ανοίξανε τις δεξιές χουφτίτσες τους για τα κουφέτα, εκτός από το μικρό, το μόνο αρσενικό, που κράταγε και στα δυο του χέρια από μία πέτρα.

Απ΄ αυτή τη στιγμή είχε φωλιάσει στην ψυχή του ο σπόρος της αυτοδικίας μπροστά στο «θαυμάσιο» νόμο που ήταν με το μέρος του τοκογλύφου. Σπόρος, που κάλλιστα θα μπορούσε να ριζοβολήσει μέσα του και να αναδείξει ένα φυγόδικο του μέλλοντος.
 
 

 
Β ά ρ δ α   φ ο υ ρ ν έ λ ο

Στο μεταξύ κατέφθασαν πολλοί κτίστες και εργάτες μιας οικοδομής, που χτιζόταν εκεί κοντά και περικύκλωσαν την άμαξα. 

Τελευταίος πλησίασε με βαρύ ύφος ένας λατόμος, έχοντας στον ώμο ένα τεράστιο σιδερένιο λοστό. Οι εργάτες τον κοίταζαν αποσβολωμένοι.

- Τι τρέχει εδώ, ρε σεις; ρώτησε με φωνή αγριεμένη.

Κι άμα του εξήγησαν τα συμβάντα τους φώναξε οργισμένος:

- Για εσάς, βρε σταυρωτήδες δουλεύουμε νύχτα-μέρα και χύνουμε ποτάμι τον ιδρώτα; Αφήστε τον άνθρωπο να μην σας αλλάξω τον αδόξαστο!

- Τι ανακατεύεσαι εσύ, του φώναξε με θράσος ο κλητήρας, κατεβαίνοντας από την άμαξα. Έννοια σου, θα σε διορθώσω!

Ο κρατούμενος θέλοντας να ανταποκριθεί στην τόσο συγκινητική επίδειξη ανδρείας του φίλου του λατόμου κατεβαίνει κι αυτός από την άμαξα, ενώ οι μάρτυρες δεν έδειξαν και πολλή προθυμία να τον κρατήσουν.
-
 Τον αφήσατε ορέ; Ωρύεται ο κλητήρας.

- Έννοια σου και δεν φεύγω, απαντά αυτός.

- Αν ήθελα θάμουν φευγάτος, συμπληρώνει όλο φιλότιμο.

- Δεν τα ακούω αυτά. Συνδρομή «εν ονόματι του νόμου»,  φωνάζει ο κλητήρας.

Κανείς δεν κουνιέται. Τη φωνή του καθήκοντος των μαρτύρων έπνιγε η φωνή της φύσης και της συνείδησης που είναι πάνω από τον άγριο νόμο.

-  Μπορώ να σου πω δυο κουβέντες στα κρυφά; λέει ο λατόμος στον κλητήρα, στρίβοντας το τσιγκελωτό μουστάκι του.

-  Δεν έχω κουβέντες μαζί σου, του απαντά περιφρονητικά ο κλητήρας.

Κι ο λατόμος στρεφόμενος προς την ομήγυρη:

-  Μου φαίνεται πως θα το βάλω σήμερα κανένα απρόοπτο φουρνέλο...
 
-  Μα μην τα βάζετε με τον κλητήρα, δε φταίει αυτός, τόλμησε να ξεστομίσει ένας φοβισμένος εργάτης.

-  Πώς δε φταίει; Ας αλλάξει τέχνη. Δουλειά είναι αυτή να παίρνουν τον κόσμο στο λαιμό τους και να σκορπούν φαμίλιες; Αν το κάναν όλοι αυτό που κάνουμε εμείς τότε θάβλεπε πια το κουβέρνο (δηλαδή η κυβέρνηση) πως δεν πάει μπροστά αυτή η ατιμία.

Η στιγμή ήταν κρίσιμη.

-  Μπαρμπαριά είναι εδώ ή Τούνεζι να πουλάμε σκλάβους; Άνθρωποι είμαστε ή κριάρια; Να μας πουν να το γνωρίζουμε.

-  Έι! ακούγεται ξαφνικά από πίσω μια δυνατή και βραχνή φωνή.

-  Από τώρα παρατήσατε τη δουλειά; Το κολατσιό στον ύπνο σας το είδατε;

Όλοι παραμέρισαν με σεβασμό μόλις αντιλήφτηκαν την παρουσία του πενηντάχρονου εργολάβου της οικοδομής, άνδρα κοντόχοντρου και παραλή.

Άρχισαν τότε να του λένε τα καθέκαστα και μαζί τους κι η κυρα - Λένη.

-  Σωπάτε όλοι κι αφήστε τη γυναίκα να τα πει καλύτερα, τους φώναξε ο εργολάβος.

- Στη γειτονιά μας κυρ- Θύμιο μου, είχαμε ένα φούρναρη απ΄ όπου ψωνίζαμε ψωμί. 
Το Μάρτιο του 1903  ένας μεσίτης περαστικός απ΄ το μαγαζί κατάφερε τον άντρα μου να αγοράσει με το φτωχό μας το κομπόδεμα τέσσερις μετοχές της Τράπεζας Αθηνών, μία για την προίκα του κάθε κοριτσιού μας, γιατί όπως μας είπε, θα έμπαιναν στο Χρηματιστήριο του Παρισιού και θα γλιτώναμε απ΄την καταραμένη φτώχια. Τότε είχε η μία κοντά 180  δραχμές. Τον άλλο μήνα όμως που μας τύχανε αρρώστιες η μετοχή κατρακύλησε γιατί δεν ήταν καλά τα νέα και πήραμε πίσω τα μισά λεφτά που τα δώσαμε για να γλιτώσουμε το παιδί απ΄την ελονοσία.
 
 

 
Έτσι μείναμε χρέος 10 δραχμές στο φούρναρη. Εκείνος μας φοβέριζε πως αν δεν του κάνει χαρτί ο άντρας μου για τις δέκα δραχμές μαζί με τις 30 δραχμές που θα ψωνίζαμε το μήνα αυτόν θα μας έκοβε την πίστωση. Το δεχτήκαμε και υπόγραψε χαρτί για 50 δραχμές. Οι άλλες 10 ήταν βλέπετε τόκος!

- Για ένα μήνα; Βρε τον αθεόφοβο, βρυχάται ο λατόμος.

- Από τότε του δίναμε τις 30 κάθε μήνα για ψωμί μα το χαρτί έμενε χαρτί. Μέχρι που μας έκανε αγωγή για 50 δραχμές και με τόκους και έξοδα μας γυρεύει 200.

-  Ενώ, πράγματι, του χρωστάω μόνο 10, συμπλήρωσε ο κυρ - Ανέστης. Τούδωσα σήμερα τις 50 και δεν τις δέχεται. Θέλει σώνει και καλά να με κλείσει μέσα για να πάρει όλο το ποσό.

- ¨Έδωσε ψωμί και θέλει να πάρει  την ψυχή μας!

- Α! κατάλαβα! Λέει αμέσως ο εργολάβος! Δώσε Ανέστη από δύο δραχμές στους μάρτυρες να πάνε στη δουλειά τους. Μείνε εσύ στο μαγαζί σου και πάμε τώρα εμείς στον Πρόεδρο να μας κανονίσει την πληρωμή, λέει στον κλητήρα. Μπαίνουν μαζί στην άμαξα και φεύγουν.

- Ζήτω ο αφέντης φώναξε ο Ανέστης και τη δική του φωνή ακολούθησαν οι αλαλαγμοί  των εργατών, της γυναίκας του και των παιδιών τους!

Όλοι μπαίνουν στο κρασοπωλείο να τους κεράσει ο κυρ- Ανέστης. Μόνο ο λατόμος μένει στη μέση του δρόμου ακίνητος, παρατηρώντας την άμαξα να φεύγει. Μόλις αυτή απομακρύνθηκε βγάζει μια δυνατή κραυγή με τη στεντόρεια φωνή του:

- Βάρδα φουρνέλοοο!
 
Και πετώντας με δύναμη το λοστό κατά γης μπαίνει κι αυτός στο μαγαζί με χαμόγελο έκδηλης  ικανοποίησης στα χοντροκομμένα του χείλη...
               

 
 
 

 
 

 

Σχόλια

29/05 09:19  jerri
Τα 5 πρώτα αστέρια από εμένα με την καλημέρα μου πριν διαβάσω το κείμενο καθότι αρκετά μεγάλο
29/05 09:33  Goldmine
Καλημέρα jerri!
H άνευ ανάγνωσης ψήφος από τη μια
είναι ευπρόσδεκτη από την άλλη
αιτία σκεπτικισμού.
Καλή για την α priori αποδοχή και εμπιστοσύνη στον blogger,
"κακή" σαν "πύρρεια" νίκη γιατί δεν
αξιολογήθηκε ένα κείμενο από ένα
καλό φίλο.
Ευχαριστώ ειλικρινά, πάντως, για το "υποσυνείδητο"
μήνυμα: Πως πρέπει να μικρύνω τα
κείμενα. Ήδη με απασχολούσε ως θέμα:-)




29/05 09:42  groyma stella
Καλημερα σας.
Συμβαντα του τοτε με το σημερα. Καμια διαφορα.
Πολλα πολλα αστερια Ευα ,ομορφη και συναμα πονεμενη ιστορια.
29/05 09:49  jerri
Καταπληκτική ιστορία!
29/05 09:59  Goldmine
Στέλλα, καλωσήλθες και σ΄ ευχαριστώ.
Η διαχρονικότητα σε κάποιες παλιές πληγές του δημόσιου βίου, που και σήμερα διαιωνίζονται είναι σημείο σοβαρού προβληματισμού όλων. Θέλει ο λαός αυτός ειδική εκπαίδευση για το πώς να μην πέφτει θύμα στα γρανάζια των τοκογύφων.

Αγαπητέ jerri κάποιες ενοχές τις έχω...που σε έβαλα σε τέτοιο μαραθώνιο ανάγνωσης πρωί πρωί:-) Νασαι καλά!
Πάντα καλοπροαίρετα!
29/05 11:16  cell
Καλημέρα αγαπητή Gold
5 αστέρια και πέντε Φουρνέλα!
Υπό εξαφάνιση το "επάγγελμα" του "λοτόμου" όχι όμως του "κλητήρα"...και των εντολέων του!
29/05 11:24  cormorano
Καλημέρα και από εδώ !

Συμβάντα του τότε με το σήμερα, ελάχιστη ή και καμιά η διαφορά, που λέει και η Στέλλα παραπάνω.

Πολύ μου αρέσουν όλες οι φώτο αλλά περισσότερο από όλες η πρώτη πάνω ψηλά... αυτή με τα απρα άλλογα !
29/05 11:41  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
ΚΑΛΗΜΈΡΑ
5* κι από μένα για την ιστορία. Αυτοί ήταν βλέπετε πάντοτε και θα είναι εσαεί οι τοκογλύφοι, επίσημοι (νόμιμοι) και ανεπίσημοι.
29/05 11:57  Goldmine
Ωραίο είναι να συναντάς προσφιλή πρόσωπα στο διαδίκτυο. Χαίρετε φίλοι καλοί.

Αγαπητέ cell μας βάλατε φουρνέλο;-)
Θυμάμαι από παιδί αυτή τη φωνή...
όταν άναβαν καμίνι για κάρβουνα οι ΥΛΟΤΟΜΟΙ ή ή όταν έσπαζαν βράχια στην ανοικοδόμηση σπιτιών οι ΛΟΤΟΜΟΙ...
"Μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο" (Ελύτης)
κι ακόμη πιο μακρινές μνήμες, όπως η σημερινή επέτειος της άλωσης!
Οι εποχές τώρα είναι για κλητήρες
και τα παράγωγά τους...Σωστά "συ είπας"...

Cormorano για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Σόλων, αν το καλοεξετάσουμε νισάφι πια..δηλαδή! Έρμαιο της τοκογλυφίας λίγο πολύ όλοι (κάρτες, μεταχρονολογημένες επιταγές κ.α.), όπως σωστά λες, επίσημης ή ανεπίσης φτασιδωμένης ή όχι με περιτύλιγμα ή άνευ...
Σας ευχαριστώ όλους!
29/05 12:25  cormorano
Χανιώτη,
σε χάσαμε... Ακόμη μετακομίσεις ;;;

Χρυσοδέσποινα,
έτσι ΑΚΡΙΒΩΣ... για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Στο χωριό μου οι παλιότεροι ακολουθούν κάτι... κάτι που θυμούνται ΚΑΙ οι νεότεροι... Είναι 3 "νόμοι ή εντολές" , όπως θες πέστο δεν έχει και πολύ σημασία...
Θα τους γράψω κάποια ώρα και στιγμή εδώ με ηρεμία... Σοφά τα λόγια...
29/05 12:49  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Γειά σου φίλε Καστρινέ.
την Δευτέρα τελικά φορτώνουν κι οι δυό μου κορες αλλά είναι 1η Ιουνίου, αρχίζει το ψάρεμα και θα ξημερωθώ στα Χανιά. Μέχρι τότε ότι μπορούμε προσφέρουμε...
29/05 20:52  cormorano
Πέρασα να πω μια Kαλησπέρα σε όλους τους φίλους !
29/05 21:24  cell
"Μακρινή πατρίδα ρόδο το αμάραντο" (Ελύτης)
Και η Πατρίδα είναι Μητέρα...

http://www.youtube.com/v/acZ4gn7DES4&hl=en&fs=1&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b

Καλησπέρα..."Λακωνικά" με ζώσα Δραγάτσεια μνήμη...
Υ.γ:
Η χρήση των φουρνέλων είναι στη διακριτική ευχέρεια της οικοδέσποινας... :-)


30/05 09:02  Goldmine
Να πω μια καλημέρα σε όλους τους
φίλους πριν αρχίσουμε τον ευχάριστο μαραθώνιο του Σαββατοκύριακου
και να ευχηθώ να περνάτε όμορφα!

Αγαπητέ cell ευχαριστώ για το
"φουρνέλο διακριτικότητας".
Εγένετο χρήσις μετά "διακριτικής ευχέρειας":-)
Το εκτιμώ!
Κεκτημένη ταχύτης γαρ:-)
Αφού το είχα φιλοξενήσει
κι εγώ εδώ:-)http://goldmine.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=18538&blid=16
Καλό ΣΚ!

30/05 09:14  Κλεάνθης
Καλημέρα! :)
30/05 09:47  Goldmine

Θα στείλω μια καλημέρα με ένα "πέταγμα" μέχρι τον παγετώνα... στου Κλεάνθη:-)

http://bioenergynews.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=18590&blid=210#commentsstart
30/05 13:37  pol
Τη"ρούφηξα" κυριολεκτικά!Ο καθαρός λόγος ,ο ζωντανός διάλογος,μεστός αισθημάτων που σχεδόν χάθηκαν,γοητεύει.Η εκμετάλλευση ..πάντα θα "βασιλεύει".
Καλό Σαββατόβραδο!
30/05 15:20  Goldmine
Πολ, η γνώμη των φίλων μετρά.
Αφού βρήκες την υπομονή ας είναι...
χαίρομαι.
Θα έχουμε και αφιέρωμα από Ρόδο μεριά σύντομα! Καλό υπόλοιπο Σαββάτου
σε σένα και σε όλη Ρόδο και
ευχαριστίες πολλές!
30/05 16:10  ...................
Kαλησπερα Goldmine!

Kαλησπερα στους φιλους!
30/05 18:02  Mogadishu
πολυ καλο, οι διαλογοι ειναι ολα τα λεφτα
καλησπερα goldmine...7*
το "ηλιανθοι", ειναι ενα ποιημα μονο του ή υπαρχει σε καποια ποιητικη συλλογη?
30/05 20:30  Goldmine
Καλό Σαββατόβραδο παιδιά,
Αννίτα!-)
Φίλε Μοga, υπάρχει σε ποιητική ανθολογία και θα κοιτάξω πού την έχω για περισσότερα στοιχεία (δεν την έχω πρόχειρη)}.
Οι διάλογοι, καίτοι βαρετοί συνήθως, έχουν εδώ αμεσότητα.
Σε όλους ένα υπέροχο βράδυ!
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
21 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις