Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Όμορφη και παράξενη πατρίδα...
1902 αναγνώστες
Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007
16:44

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Το αεροπλάνο ζύγισε τα φτερά του στους αιθέρες, σαν μεταλλικός αετός, μόλις απογειώθηκε. H καραμελίτσα, προσφορά της αεροσυνοδού, ήρθε να γλυκάνει την πίκρα της στέρησης δυο χρόνων. Τόσο καιρό με περίμενε η γενέτειρα...

Χρειάστηκαν 35 λεπτά για να στηθεί η πυραμίδα του νόστου. Ελευθέριος Βενιζέλος – αιθέρες - τοπικό αεροδρόμιο. Απογείωση – Μεσουράνημα - Προσγείωση: Έννοιες τετριμμένες και  στην ορολογία του Μετοχικού Ναού….

Ο προορισμός;  Δεν έχει σημασία. Το ταξίδι είναι που μετράει…Κι αυτό το ταξίδι δε στόχευε σε νέους προορισμούς. Ήταν μια παλιννόστηση σε λημέρια παλιά, σε χρόνια περασμένα, σε θύμησες αλλοτινές. Έτσι, όπως ΤΟΤΕ, ανώνυμε, καλέ φίλε Ντισκάουντ...

Ο καθένας έχει την Ιθάκη του.  Άτυχοι όσοι δεν γνώρισαν πατρίδα.  Η επιστροφή στις ρίζες αναγκαίο καλό! Ποια εποχή;  Δεν παίζει ρόλο. Γιατί θα πρέπει νάναι πάντα  καλοκαίρι; Πήγα φθινόπωρο.  Ένα ταξίδι γιομάτο μουντά σύννεφα και καφεκίτρινα φύλλα, που στροβιλίζονταν στη δίνη του μικρού ανεμοστρόβιλου, μεσούσης της νεροποντής.

 Καταχνιά κι αστραπόβροντα εναλλάσσονταν με το κρυφτούλι του ήλιου πίσω απ΄ τις ψηλές λεύκες της δημοσιάς. Έφτασα εκεί, όπως ο διψασμένος στην πηγή. Γέμισα θετική ενέργεια… Είχε μια τέτοια ημεράδα το τοπίο !

Μέσα στα γαλήνια νερά της ακροθαλασσιάς αντιφέγγιζαν τα ήρεμα πρόσωπα των ανθρώπων του μόχθου. Ο ουρανός κρεμασμένος πάνω απ΄ τα κεφάλια ήταν τόσο κοντινός σαν μια γαλάζια αγκαλιά και τα αστέρια της νυχτιάς έτοιμα να καρφωθούν στα μαλλιά μας.

  

Έκανα επαναπροσδιορισμό ταυτότητας. Κάτι σαν την επανίδρυση του κράτους που ακούμε  τελευταία. «Επανίδρυσα» τον εαυτό μου.  Οδηγήθηκα τελεσίδικα στο συμπέρασμα: Αλλού ζω, παντού περιπλανιέμαι, εκεί ανήκω. Εκεί είμαι το αληθινό «εγώ» κι όχι  το άλλο πρόσωπο φορτωμένο άχαρους  ρόλους!

Εκεί βρίσκεται ο γονιός, ο παιδικός  φίλος, ο κολλητός συμμαθητής, ο καλός συγγενής. Εκεί το πατρικό, το σχολειό, τα πρώτα σκιρτήματα, οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, τ΄ άπιαστα όνειρα …Εκεί η ζωή  κι ο θάνατος, εκεί το φως και το σκοτάδι ,  εκεί το γέλιο της οδύνης και το κλάμα της χαράς!

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ η μικρή πατρίδα. Πανάκεια για όλους τους πόνους. Ο άγγελος που θ΄ αναταράξει τα νερά στέκεται πάντα εκεί. Μια ώθηση χρειάζεται μόνο για να ρίξει τον «παράλυτο» εαυτό που φωλιάζει μέσα μας, στα καθαρτικά της νερά.

 

Έφτασα εδώ, φυσικά με το lap top κρεμασμένο στον ώμο…Μία απ΄ τις αιτίες που καθυστερούσα το ταξίδι αυτή ήταν: να μην χάσω  καμιά συνεδρίαση του Χ.Α. Τα κατάφερα. Συνεδρίαση δεν έχασα. Έχασα, όμως, λεφτά και αναντικατάστατο χρόνο…

Επιχείρησα να συνδεθώ στο διαδίκτυο. Πολύ αργή η σύνδεση. Κατάλαβα τι έφταιγε, τι είναι αυτό που μπλόκαρε τη σύνδεση: Η διαύγεια της ατμόσφαιρας, κι ο αγέρας από κρύσταλλο. Βέβαια…Θέλει τη μόλυνση της πόλης για να τρέξει  ένα lap top.

Σε slow motion επιχείρησα, όσο έλειπα, να ανεβάσω ένα άρθρο στο μπλογκ μου. Τζίφος… Aδύνατο στάθηκε. Αυτό ήταν…. Λυτρώθηκα απ΄ την επιδημία της μπλογκόσφαιρας για καθημερινή ανάρτηση άρθρου, σε βάρος της ποιότητας. Moυ λείψατε πάντως, δε λέω....

Χαμηλότερα στη λίστα με τα δημοφιλή μπλογκ, υψηλότερα στην ποιότητα. Νέο motto για το μπλογκ μου .

Φέρνω και για σας στο μπλογκ τη φρεσκάδα της φθινοπωριάτικης Ελλάδας   περικλεισμένη σε μια δροσοσταλίδα βροχής. Να την φυλάξετε καλά. Κρύβει μέσα της τη δύναμη της δημιουργίας , το μυστικό της αταραξίας, το σπόρο της υπομονής. «Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο κοιλαίνει»… λέει η θυμόσοφη παροιμία.

Μια βδομάδα πέρασε. Δεν ξέρω πόσο πέσαν οι μετοχές μου.  Νιώθω, ωστόσο, πόσο ανέβηκε  ο δείχτης μέσα μου!  Αυτό το ανέβασμα θα φέρει και τ΄άλλα.

Οι «φραγκιές».... ήταν ακόμη εκεί, στο σοκάκι, πηγαίνοντας  για το περιβόλι με τις μανταρινιές. Έλειπε μόνο  ΕΚΕΙΝΟΣ που με κράταγε απ΄ το χέρι ΤΟΤΕ…

Κι ΕΚΕΙΝΗ…την άφησα ολομόναχη πάλι, ηρωική φιγούρα 80 χρόνων, μ΄ ένα ποτήρι νερό στο χέρι να καταβρέχει  το πλακόστρωτο  ξοπίσω μου για το καλό κατευόδιο. ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ, όπως πάντα….

Στην άκρη του ματιού της δάκρυσε βουβά,  η μοναξιά της . Στην άκρη της ψυχής μου  έδεσε σφιχτά ένας κόμπος πίκρας.

 … Της είπα ακόμη ένα «αντίο μητέρα» λίγο πριν απ΄ το στερνό… Κι έστριψα στη στροφή του μισεμού …Καλώς σας βρίσκω και πάλι φίλοι μου...

Goldmine   

Σ.σ: Οι φωτογραφίες είναι απ΄όλη την Ελλάδα, (κάποιες δικές μου, κάποιες απ΄το διαδίκτυο). 

Σχόλια

13/11 17:01  PREMIUM
Καλώς ήλθες καλέ φίλε στη...μεγάλη πατρίδα...Τάθελα...τα γύρευα...
Τώρα αυτό που μου "προκαλείς" είναι το κλάμα της χαράς ή της οδύνης ;;;

Εδώ πάντως εξακολουθεί να ισχύει το Live and let die...
Οι μανάδες των περισσότερων παιδιών φίλε έχουν μάθει από ΧΑ...Δεν τα ανατρέφουν τα παιδιά όπως οι ΔΙΚΕΣ μας...

Να είσαι πάντα καλά και να τη λατρεύεις...Όπως και εγώ τη συνομήλικη δικιά μου που κάθε μέρα με ρωτάει τι κάνει το...ΜΑΝΟΥΛΙ σου ;;;
Α, ρε μάνα...

Όπως όλα τα...σύγχρονα ΜΑΝΟΥΛΙΑ...κάνει και...τρώει...:-)

ΥΓ.Όσο για...Εκείνον τάπαμε...


13/11 17:02  piggy
Πολυ ομορφη αφηγηση φιλε μου με συγκυνησες πραγματικα μου θυμησες καθε φορα που αποχαιρετω την μανα μου στο τελος του καλοκαιριου απο το νησι
αχ και αυτο το τραπεζακι το ξυλινο με θεα την θαλασσα ασε goldmind με εστειλες το κλεινω το κομπιουτερ.
νασαι καλα φιλε
13/11 17:09  Goldmine
Kαλοί μου φίλοι, Discount και Piggy -χωρίς περιττολογίες- σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που με τιμάτε με τη φιλία σας.
13/11 17:15  EASY RIDER ( GARV )
Μου ελειψες φιλε καλως ηλθες . δεν γραφω το τετριμενο 5* , νομιζω ξερεις οτι ειναι δεδομενο .
13/11 17:50  shade
Goldmine τυχερέ που έχεις πατρίδα μικρή που μοσχομυρίζει λεμονιές και τριαντάφυλλα.
Νάξερες πόσο σε ζηλεύω εγώ που μεγάλωσα στην Αθήνα και τα χωράφια που παίζαμε παιδιά έχουν γίνει πολυκατοικίες , οι παιδικοί φίλοι και εγώ μαζί τραβήξαμε για αναβαθμισμένες γειτονιές και το πατρικό μου σπίτι πουλήθηκε σε Αλβανούς.
Εδώ είναι η ζωή σου ,αλλά η γλύκα στην ψυχή σου σου έρχεται με το θαλασσινό αεράκι της πατρίδας σου.
13/11 18:07  Goldmine
Shade! Αληθινό το σχόλιό σου. Πάντως, ξέρεις να εκτιμάς την αξία της... κι αυτό είναι κάτι. Εδώ, άλλοι έχουν ιδιαίτερη πατρίδα και δεν τους αγγίζει. Έχεις την ομορφιά μέσα σου και θα την συναντάς όπου κι αν κοιτάξεις στη ..μεγάλη πατρίδα μας. Έτσι θα αποζημιώνεσαι, μερικώς, για την έλλειψη...

Επαναλαμβάνω τη φράση σου που εκφράζει τη λυρική σου διάθεση:
"Εδώ είναι η ζωή σου, αλλά η γλύκα στην ψυχή σου σου έρχεται με το θαλασσινό αεράκι της πατρίδας σου".Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

@Φίλε Γιώργο, μας συνδέει αμοιβαία εκτίμηση και χαίρομαι πολύ για τα καλλιτεχνικά σου λίμιτ απ (αφού τα ξεχάσαμε στο (Χ.Α.):-)
13/11 18:41  evie
Εμένα να ρωτήσετε αγαπητέ Goldmine, όλη την ημέρα σήμερα το είχαν κάνει θέμα: www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=126834
, οι παραπάνω φίλοι σας! Που είναι ο Goldmine και που είναι ο Goldmine...
Μου θύμισαν το καφε-ζαχαροπλαστείο των γονιών μου που οι θαμώνες του ρωτούσαν και ανησυχούσαν για την απουσία των φίλων τους.
Σήμερα συνέβη το ίδιο ακριβώς σκηνικό όπως ΤΟΤΕ. Μπορεί η τεχνολογία να άλλαξε το σκηνικό αλλά δεν άλλαξε καθόλου την ζεστασιά των ανθρώπων.
Ναι, έχετε δίκιο, …όμορφη και παράξενη… που είναι η πατρίδα μας.
13/11 19:00  Goldmine
Αγαπητή μου evie, πράγματι, χαρούμενη έκπληξη ένιωσα μόλις είδα το θέμα, αφού "ανέβασα" το άρθρο εδώ.

Είδα πόσο ωραία ο Ντισκάουντ κάλυψε το κενό της Παρασκευής...

Διάβασα ευχάριστα τον ύμνο της αγάπης που γράψατε εσείς...Τελικά μήπως είναι καλύτερα που δεν γνωριζόμαστε;

Χαίρομαι που θα έχουμε εδώ μια ζεστή φωλιά, όπως το καφέ των γονιών σου, για να τα λέμε οι γνήσιοι φίλοι, τα κρύα βράδυα του χειμώνα, με τον ίδιο σεβασμό που μέχρι τώρα έχουμε αναπτύξει σαν γνήσια τέκνα αυτής της όμορφης ...και παράξενης πατρίδας...
"(Επι)διώκετε την αγάπη...Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...".
13/11 20:06  PREMIUM
"Ποιος να συγκριθεί μαζί σου"...φίλε !

Είμαι γνώστης αξιών από το ΧΑ :-) τόσο καιρό...άσχετα αν αυτές δεν αναγνωρίζονται...αμέσως :-)

Την Παρασκευή επειδή δε μου χαλάς χατήρι :-) το αφιέρωμα να αναφέρεται εκτός από το "ΤΟΤΕ που κυνηγούσα...ανέμους" να αναφέρεται ει δυνατόν και στο "Ένα παιδί μετράει τα...άστρα" :-).

Μπορείς μάλιστα να το συσχετίσεις με ΟΛΑ τα παιδιά του ΤΟΤΕ ακόμη και του Πολυτεχνείου που γίναν πια ενήλικες
13/11 20:21  Goldmine
Χμμ...Νάτα μας...Και κατά παραγγελία έμπνευση τώρα...Αυτό λέγεται κατάχρηση φιλιας;:-)
Μου φαίνεται θα ξαναφύγω για τη δεύτερη πατρίδα μου...Έχω πολλές πατρίδες εγώ...

Λοιπόν το βρήκα...
Στρέφω το μικρόφωνο προς εσένα μεριά και σου λέω: "Δικό σας", όπως οι τραγουδιστές...Το βήμα του μπλογκ δικό σου, φίλε την Παρασκευή να δω τι θα ανεβάσεις. Το εννοώ! Περισσότερα στο γνωστό email μου: goldmine50@gmail.gr
13/11 21:20  λος-λοσ
Φίλτατε με συγκίνησες διότι έχω φυγή απτήν ιδιαίτερη πατρίδα μου εδώ και 34 έτι άλλοτε περιπλανώμενος τώρα τα τελευταία 16 έτη σε ένα εξ ίσου όμορφο τόπο είθε να είσαι πάντα κοντά μας να μας δίνεις τα μεστά και γλαφυρά θέματα σου (όντως ζεστάθηκε η ψυχή μου και ευρανθη ο νους )καληνύχτα και να είσαι πάντα καλά
13/11 21:44  Goldmine
Φίλε λος-λοσ, ευχαριστώ για τη συγκινητική συμμετοχή σας στην κουβέντα του μπλογκ μου. Εδώ είστε πάντα ευπρόσδεκτος για να μοιραζόμαστε αυτά που μας ενώνουν, γιατί και το χρηματιστήριο είναι αποτύπωση της ζωής. Καλό σας βράδυ!
13/11 23:49  PREMIUM
Δυσκολεύομαι με email...

Θα προσπαθήσω στις Συζητήσεις αν και το ύφος σας είναι απαράμιλλο.
13/11 23:52  PREMIUM
Και έτερον τι...

Θα παρακαλούσα να μου απαντήσετε στη σημερινή μου απορία στις Συζητήσεις στο :
"Γιατί να υπάρχουν χρηματιστήρια...αφού υπάρχει η...ζωή ;;;"
Μιας και αναφερθήκατε σχετικά στο παρόν :-)
14/11 00:27  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Μας λείψατε και καλώς ωρίσατε πίσω στη γειτονιά μας.
14/11 08:39  Goldmine
Καλό πρωινό, καλή συνεδρίαση. Φίλε Θρας, πολύ σας ευχαριστώ για το ειλικρινές ενδιαφέρον. Έρχομαι για καφέ...στο μπλογκοσπίτι σας, πάραυτα. Έχω χάσει συνέχειες αλλά χόρτασα ανεπιτήδευτη, ανθρώπινη επικοινωνία, γελιο, χαρά, φύση, εκδρομές, ωραίες παραδοσιακές τρόφές(+ ένα κιλό κατά την επιστροφή!), κυρίως ψάρι απ΄τη βάρκα...Άντε να μην τα λέω όλα και προκαλώ. Αλλά να, είπα να δώσω μια πρώτη απάντηση στο φίλο Ντισκάουντ από δώ -μη θυμώνετε καλέ, θα ρθω και στο φόρουμ:-)

14/11 09:34  piggy
Καλημερα φιλε goldmind περιτο να σου πω οτι το αντεγραψα και σε λιγες μερες που θα βαλει ιντερνετ η αδερφη μου στο νησι θα το στειλω να το αφιερωσω στην μανα μου.καλη σου ημερα και παλι
14/11 11:18  zyzzx
Και η μπλογκοσφαιρα χρειαζεται το Goldmine της.
14/11 11:36  Goldmine
Αγαπητέ zyzzx, εύστοχον:-)και το ανταποδίδω.

Με την ευκαιρία σας λέω από δω τα "συγχαρητήριά μου" για τη "χρησιμοθηρικής ουσίας θεματογραφία σας", που μόλις περιηγήθηκα στο μπλογκ σας, γιατί βρήκα κλειστά τα σχόλια.

Είμαι μέσα στο πνεύμα των γραφομένων σας και χαίρομαι που η φωνή σας καθάρια, δυνατή και σταθερή αφυπνίζει κοιμισμένες συνειδήσεις για την αξία της "Μητέρας Γης"...και όχι αυτή που φαίνεται...
Αν ήξεραν πολλοί, αν ξέραμε όλοι..όσα υποψιάζομαι πως γνωρίζετε!
Συνεχίστε...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
12 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις