Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


Παρασκευή, από Π, όπως λέμε Ποίηση...
6208 αναγνώστες
Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007
23:31

 

 

 

 

 

Βράδυ Παρασκευής, τώρα που γράφω, φθινοπωριάτικη εξόρμηση, βροχερός καιρός, 

 

εκδρομική διάθεση  ...

 

Έφυγα.... με το μπλογκόσπιτο παρέα...

 

Και στέλνω χαιρετίσματα παιδιά, όπου κι αν βρίσκεστε απόψε,

 

από ένα ρομαντικό προορισμό, 

 

που τον απόλαυσα, λουσμένο το απόγευμα στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

 

Έλαμψε μετά τη βροχή....

 

Το είδα και το χόρτασα, αστραφτερό και ολοζώντανο.

 

Το είδα κι ήταν παράξενο, σημαδιακό, διπλό, -δύο μαζί- όπως στον έρωτα...

 

Μέσα στα λόγια μου τα πενιχρά το εγκλώβισα - όπως παθαίνει ο παίχτης 

 

με τις μετοχές - κι είπα να σας το στείλω... πεσκέσι

 

με τον ΑΝΕΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ,  μέσα στους στίχους, που

 

ο  φίλος Ιγνάτιος (ο γνωστός Piggy του φόρουμ) απόψε τρυφερά αφιερώνει .

 

Και κλείστε τη βραδιά σας,... όπως δει,  με το εξαίρετο τραγούδι  ΜΠΑΡ "ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ",

 

που επέλεξε για όλους μας ο φίλος  Discount.

 

Συγχωρήστε μας φυσικά τη (γιορταστική) πολυχρωμία.

 

 

 Είναι γιατί απόψε ένα ουράνιο τόξο, το πήρε ο άνεμος του έρωτα

 

 και τόφερε στο μπαρ "Ναυάγιο"...για σας που τα πίνετε...

 

Εκεί "Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους 

και μου ‘πε "εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους"....

 

 

                                             

 

 ΔΙΠΛΟ, ΠΑΡΑΞΕΝΟ, ΟΥΡΑΝΙΟ  ΤΟΞΟ  (ποίημα)

 

Συνθηκολόγηση ουρανού και γης,

λουτρό χρωμάτων, γιατρικό ζωής,

φάσμα χρωμόσφαιρας,

ιριδισμών λαγνεία.

Χρώσεις εφτά, αραδιασμένες σωστικά,

εφτά, σαν τσάκρα του κορμιού,

σαν τα μυστήρια και τους σοφούς του κόσμου,

γαλάζιο, μώβ και πράσινο, κίτρινο, ροζ,

πορτοκαλί κι ιώδες .

 

Ουράνιο τόξο, σινιάλο ανακωχής,

που ύψωσε ο ουρανός κι απόψε,

ελπίδας λαξευτή, ελέους πρεσβευτή,

φίμωτρο στης βροχής το χάσκον στόμα,

σηματοδότη ευδίας ποθητής,

σειρήνα μιας ουράνιας μελωδίας .

Εσύ που απροσδόκητα εμφανίζεσαι,

μόλις της πλάσης ο σερίφης σου σφυρίξει,

στα μάτια μας μπροστά στάσου αγέρωχο.

 

Ραδιοβόλησε με ειρήνη τις ψυχές μας,

γέλιο δακρύβρεχτο  κλαμένου ουρανού,

εσύ  γαϊτανόφρυδο  της μπόρας,

ανταύγεια παραδεισένιας ευωχίας,

χάδι θεού στους οργισμένους Ήφαιστους,

που τη χαρά σφυροκοπάνε αδιάκοπα,

πάνω στης χάλκινης  ζωής τον άκμονα….

Στέκεις εκεί  όσο χρειάζεται

τα ξέφρενα άλογα της φύσης να καλμάρεις

 τον κόσμο μας να ράνεις με ειρηνόσκονη.

 

Αργά,  μ΄ αξιοπρέπεια αποσύρεσαι,

εξαντλημένο  μέσα στης προσφοράς σου την ταπείνωση,

μόλις επιτελέσεις το καθήκον σου.

Άδειο απ΄ τις δυνάμεις που σου στέρεψαν,

για να ισορροπήσει η κατάσταση και πάλι.

Με το φανέρωμά σου τα ερέβη συνθλιβήκανε

κι έγειρες σαν βιολί στα δάχτυλα του ήλιου,

της αρμονίας το κονσέρτο εκτελώντας.

Σαν ντροπαλή παιδούλα η πολύβοη βροχή,

έτρεξε να κρυφτεί πίσω απ΄ του όρους τ΄ ακροκέραμα.

 

Και τότε σαν κάτι μέσα μου

  -αποθαμένο από καιρό-

θαρρώ πως ξανασκίρτησε.

Άνθρωπος ένιωσα, ξανάγινα παιδί!

 

Τι μήνυμα παλεύεις να μας πεις κάθε φορά,

απρόσκλητε του ορίζοντα επισκέπτη;

Φανταχτερό  ριχτάρι, ω σάρι μελαμψής Ινδής,

των μύχιων του σύμπαντος ιεροφάντη,

μάθε τα μυστικά σου και σε μένα.

Σαν  πάνω σου κοιτούν αυτοκαθαίρονται

τα βλέμματα τα ξέπνοα, τα λάγνα,

εκείνα που τους ουρανούς λησμόνησαν

 μες στης φθοράς τους άνθρακες

ζητώντας το χρυσάφι ….

 

Στον κόσμο σου νικάς το φως

Μα στο δικό μας το σκοτάδι πρυτανεύει.

Μόλις προβάλλεις ξεθυμαίνει η οργή

και το κακό, μέρος για να κρυφτεί γυρεύει.

Δαμάζεις τα αψιά της πλάσης άτια

και μαλακώνεις το σκληρόκαρδο θνητό .

Δεν έχεις παρά σαν   φανός ν΄ ανάψεις

και επιβάλλεσαι στο σύμπαν τ΄αυστηρό.  

Όλη η πλάση έρμαιο  μπροστά σου,

εκστατική, κλίνει το γόνυ  στη θωριά σου.

 

Κι όταν γλυκά θα στρίψεις πάλι,

σβήνοντας στου ορίζοντα την κόγχη,

όλα τριγύρω θα μερέψουν μαγεμένα.

Σε λίγο πια δεν θάσαι εδώ.

Αυτός είν΄ ο αέναός σου κύκλος .

Κουρντίζεις την κιθάρα του καιρού

στη μελωδία της γαλήνης κι αποσύρεσαι.

Έξαφνα φανερώνεσαι, μας γαληνεύεις

 κι αναλώνεσαι.

 

Σ΄ ευχαριστώ που πάλι μας θυμήθηκες κι απόψε

Κι ακόμα πιο βαθιά σ΄ ευγνωμονώ, που

για μια στιγμή, μοναδική μονάχα,

διπλό, παράξενο, ουράνιο μου τόξο,

Άνθρωπος ένιωσα, ξανάγινα παιδί!

 

G o l d m ι n e

 

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

                                                                     

 

 

                                                                  ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΕΜΟΣ (στίχοι για τραγούδι)

 

                                                      Δεν είν΄ τα λουλούδια όλου του κόσμου, 

                                                      που το γέλιο μου ανθίζει

                                                      ούτε αυτό το νιο φεγγάρι που το φως του πλημμυρίζει,

                                                      είναι ο έρωτας δικέ μου,

                                                      που σαν άνεμος περνάει

                                                      και σε δρόμους μεταξένιους ροδοπέταλα σκορπάει.

 

                                                       Δεν είν΄ τα τραγούδια όλου του κόσμου,

                                                       που η καρδιά μου κάνει κρότο

                                                       ούτε η άνοιξη που φέρνει χρώματα ουράνιου τόξου,

                                                       είναι ο έρωτας δικέ μου,

                                                       με φιλιά γεμάτα πάθος,

                                                    που σε κάνει να μπερδεύεις ποιο σωστό και ποιο είναι λάθος.

 

                                                        Δεν είν΄ τα πλούτη όλου του κόσμου

                                                        που περήφανα κοιτάω

                                                       ούτε φταίει η μοναξιά που μονάχος μου μιλάω,

                                                       είναι ο έρωτας δικέ μου,

                                                       μια φωτιά που μεγαλώνει

                                                       κι όταν σβήσει στην καρδιά μας η ζωή μας μαραζώνει.

 

                                                       Δεν είν΄ οι θάλασσες του κόσμου,

                                                       που οι σκέψεις ταξιδεύουν

                                                       ούτε αστέρια που βουτάνε τις ευχές για να μου φέρουν,

                                                       είν΄ ο ερωτάς δικέ μου,

                                                       μες στις φλέβες μας κυλάει

                                                       σαν το κόκκινο το αίμα στην καρδιά μας πάθος πάει.

                                                       Iγνάτιος

   ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ΤΟ...ΜΠΑΡ..."ΤΟ...ΝΑΥΑΓΙΟ..."(τραγούδι)


Προχτές αργά στο μπαρ «το ναυάγιο»
Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο.
Καθότανε στο διπλανό σκαμπό
Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό.

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ;
Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό.
Μου είπε "τέκνον κάνεις μέγα λάθος".
Εδώ είν’ ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος.

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου ‘πε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους.
Αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις
Ε, κι αν προλάβεις ας μετανοήσεις.

Προχτές αργά στο μπαρ «το ναυάγιο»
Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο.
Καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Καθότανε στο διπλανό σκαμπό.
Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό".

 

To θυμάμαι, νοσταλγικά τραγουδισμένο απ΄την Αρλέτα. Μουσική και στίχοι  δικοί της.

Ωραία επιλογή, απ΄τον  Discount .

Παρασκευή από Π, όπως λέμε Ποίηση.....

Πολύχρωμα και ποιητικά

Goldmine

 

 

 

 

 

Σχόλια

03/11 00:00  PREMIUM
Τί να πω ρε..."δικοί" μου...

Όσο με θυμάμαι...ερωτευμένος με τα...μπούνια είμαι..."δικοί" μου...
Ανθρώπινα και...μετοχικά !

Ελπίζω στο μέλλον να μην τα...σπάω σε μπαρ..."Ναυάγια"...
03/11 00:10  Goldmine
Μια χαρά.. τα συνέθεσες όλα στο σχόλιο..Κάτι από ουράνιο τόξο παρέλειψες μόνο:-(
Καληνύχτα!
03/11 00:18  PREMIUM
Συμφωνώ...
Πολύ καλή δουλειά...
Κέντημα...
Αν όμως εμβαθύνω την...έκανα...

ΥΓ. Για να ξεχαστώ και να..ευθυμήσω...
Αυτό το εργοστάσιο κάτι μου θυμίζει ή είναι ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ ;-)
03/11 07:18  EASY RIDER ( GARV )
Goldmine 5* . στο μπαρ το ναυαγιο ακουσα τον τερζη να τραγουδαει
εγώ τον θεό μου τον θέλω αλήτη
τον θέλω να φεύγει για κάποιο ξενύχτι
τον θέλω να ρίχνει γροθιά στο μαχαίρι
γιατί κι αν υπήρχα κανείς δε θα ξέρει
σε στιχους καφετζοπουλου . και εγινε το τραγουδι μου ,εσυ παλι θες τον αγιο να σου πληρωνει το λογαριασμο . που παμε φιλε μου ?
03/11 07:40  PREMIUM
Καλημέρα,

Δικό του ήταν το...μπάρ...

Να μην κεράσει και κανέναν...κολασμένο ;-)
03/11 10:50  piggy
Πολυ ομορφο το χρωματιστο ποιημα σου goldmind βλεπω και εσυ ξεχυλιζεις απο εμπνευση.και που να ξερουν οι αναγνωστες του blogs σου τι τους εχουμε για μετα.οσο για το μπαρ το ναυαγιο ολοι ειμαστε ναυαγοι της ζωης και ολο και σε καποιο λιμανι (μπαρ) θα δεσουμε.καλο σαβατοκυριακο σε ολους
03/11 11:59  surfer
5* goldmine - αυτα ειναι πραγματι το χρυσορυχειο της ζωης.
03/11 13:27  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Μπράβο φίλοι μου !
Έψαξα να βρώ το τραγούδι με την Αρλέτα για να το βάλω στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ, ώστε να υπάρχει δια-σύζευξη, αλλά ήταν αδύνατο..
03/11 13:27  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Α, τι ωράιο. το χρειάζομουν μετά από μια βραδια χάλια στο Ζαζόπουλο. Να είσθε καλά!
03/11 14:17  PREMIUM
Λοιπόν ρίχνω κλεφτές ματιές στο...ουράνιο τόξο σου φίλε...

Το πρωί είναι πιο εύκολο...

Ασύλληπτα όμορφο...Θα έπρεπε να το απαγγέλουμε συνεχώς στην καθημερινότητά μας και να είμαστε συνεχώς με ένα δάκρυ στα μάτια και μια αγκαλιά για όλους...
Κομματάκι...δύσκολο δε βρίσκεις ;;;
Το ψευδώνυμό σου στο εξής UNIQUE (έχει και αρκετά γράμματα όμοια με το...δικό μου :-)

Piggy,
Ο γιος μου έβαλε κάτω το δικό σου...Στην ίδια ηλικία τραγουδούσε και με...εξέθετε το "Καράβι απ΄την...Περσία" :-)
Του είχε μείνει από μια συναυλία του Ρεμπέτικου στο στάδιο Άμφισσας...ΤΟΤΕ :-)

Θρασύβουλε,
Καλά πάντα στο Μέγαρο ξημεροβραδιάζεσαι :-)
Ξέρεις εκεί δεν έχει θεία κοινωνία (Ουίσκι) αλλά πορτοκαλάδα άντε το πολύ...τσάι.
03/11 20:54  Goldmine
Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά του Σαββάτου...

Αναπάντητα μηνύματα στον τηλεφωνητή...

Ο καλός ο σπιτονοικοκύρης, όμως, στα "Ναυάγια " φαίνεται...

Aνεκτέλεστες οι "παραγγελιές" στο Μπλογκο-Μέγαρο...

Αντί απαντήσεων έπονται αφιερώσεις:

(Και όλα τα παιδιά στην πίστα...

Τα ποτά κερασμένα απ΄τον άγιο...).


---Θρασύβουλε: "Στην υγεία της αχάριστης" Ζαζόπουλος! Άσμα ηρωικό και πένθιμο...www.youtube.com/watch?v=Dq0sm3TGtCk

Γιώργο εικονοκειμενοπλάστη: Για σας "Επιστροφές Καταστροφές" (Λανε-Τούλα)!
Τερζής www.youtube.com/watch?v=1jj7G4gRWCs

Δάσκαλε Ερμή ...Aρλέτα γιοκ. "Δυόσμο και κανέλα" από το ΛΙζετάκι...Αγαπημένο. Θα γίνει της δια- συζεύξεως απόψε:-)
www.youtube.com/watch?v=XMgbbFo_RhQ

---Ντισκάουντ: Για σας φίλε...: "ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ". Προκηρύσσεται διαγωνισμός στίχου με το πιο πάνω θέμα. Όσοι πιστοί στιχουργοί προσέλθετε.Υπάρχουν κρυμμένοι αρκετοί. Θα προκριθεί το καλύτερο.
Ορίζεται κριτική επιτροπή: Ντισκάουντ, Καλοχαιρέτας, Ερμής και Garv.

--Happy birthday to you...Εξαιρετικά στο Surfer για τα αυριανά του γενέθλια! ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ SURFER!

www.youtube.com/watch?v=yj6cbM-h8xg


--Piggy: "Μη μου θυμώνεις μάτια μου". Eλλείψει Πουλόπουλου, βάλαμε Νταλάρα...
www.youtube.com/watch?v=H8d6TdHgCwQ

Κι ένα για τους απανταχού αναγνώστες μας . "Mήτσος ο ρεζίλης" και καλή σας διασκέδαση! www.youtube.com/watch?v=NIVRLHzUeck

Όλα αυτά Σαββατική αδεία...

Σας προλαβαίνω μην πείτε πως το κάναμε το μπλογκόσπιτο ΜΕΓΑΡΟ!

Ευτυχείτε!


Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις