Ναός και Καπιτώλιο Λαός και Κολωνάκι
G o l d m i n e
Στατικές σελίδες
Σύνδεσμοι


26 και 28 0κτωβρίου 2008
1887 αναγνώστες
Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008
22:13

 

 

 

 

26 Οκτωβρίου 2008

 

 

Εκτός από τη γιορτή του Αϊ - Δημήτρη  ήταν και γιορτή  της σημαίας. Δεν έτυχε να το διαβάσω πουθενά, φέτος… Το θυμήθηκα θωρώντας τη φωτογραφία του φαντάρου πιο κάτω  σ΄έναν καπνισμένο τοίχο... Στη σημαία της Ελλάδας αφιερώνω λίγες αράδες ουσίας, χωρίς πομφόλυγες και κορώνες ,  χρονιάρα μέρα που ξημερώνει:

 

 

 

Σε υψόμετρο 800 μέτρα, στο πλούσιο φτωχικό,  που το  γεμάτο κελάρι του φτούραγε σε αξία περισσότερο απ΄ τα σαλόνια των «δήθεν», δέσποζε η φωτογραφία, δίπλα στο σπινθηροβόλο χορό της  φωτιάς, που κατάτρωγε τα σωθικά του ελατίσιου κούτσουρου στο τζάκι.

 

Ήταν ο πατέρας του σπιτονοικοκύρη. Φαντάρος, ντυμένος στο χακί, στην Ξάνθη του 1934. Δίπλα στο κεφάλι του δέσποζε η σημαία.  Πέντε χρόνια μετά, τον έφεραν στο χωριό διπλωμένο στην ίδια σημαία, ένα σώμα ασώματης δόξας, ένα κουφάρι  ταριχευμένο με αθανασία. Όπως όλοι οι ήρωες! Άσπρισε το αίμα του σαν το χιόνι στα  βουνά της Αλβανίας, στον πόλεμο του ΄40 κι έγινε νερό λησμοσύνης για μας τους νεώτερους, τους ψιλοβολεμένους...

 

 

Η παράξενη  παρέα

 

 ζουζούνιζε σα μελισσολόι στο κατώφλι μιας καλύβας, κάτω από μια τρυγημένη καρυδιά. Κάτι καλό έβραζαν στην χόβολη. Εκείνη κατηφόρισε στο ρέμα και απορροφήθηκε απ΄ τα χρώματα και τ΄ αρώματα  του φθινοπώρου, που ξεδιπλωνόταν μπροστά  στα πόδια της, μέσα από τούφες μαβιά κυκλάμινα και δέντρα πυκνά, μπερδεμένα με θάμνους. Πίσω, ο λόφος με τα έλατα έκανε ιδανική τη γεωπαθολογία της περιοχής, την ισορροπία του γιεν με το γιν των Κινέζων, της ίσης κατανομής θετικής και αρνητικής ενέργειας, που φέρνει την ευτυχία... Σημεία ευεργετικά, όπου η φύση χαρίζει  απλόχερα  την αρμονία της.

 

 

Μπροστά, καλοσχηματισμένο το φιδίσιο ποταμάκι, είχε έλλειμμα νερού. Σκαρφαλωμένος στην πλαγιά ο παλιός. μισογκρεμισμένος μύλος σαν πετρόχτιστο τούνελ, σε παρότρυνε να ρωτάς για την ιστορία του Τούρκου προεστού, που τον είχε στην κατοχή του. Αχλύς μυστηρίου ή άγνοια; Κανείς δεν ήξερε κάτι  απ΄  τους νέους κατόχους. Ίσως τα πλατάνια να γνώριζαν  τις ιστορίες, να τις είπαν στα αποδημητικά πουλιά και να τις ταξίδεψαν μαζί τους σ΄ άλλους κόσμους…

  

Σε λίγο τόστρωσαν στο φαγοπότι. Της σφύριξαν συνθηματικά κι ήρθε να κάτσει μαζί τους. Το κρασί δεν έφτιαχνε μόνο κεφάλι, σου ξεθόλωνε το μυαλό. Το οξυγόνο δε λευτέρωνε  την αναπνοή, σου έφτιαχνε καινούρια πνευμόνια. Τόπος και χρόνος  σε συντονισμό πετύχαιναν το ακατόρθωτο. Να νιώθεις καλά.

 

Μετά την ευωχία του τραπεζιού ήρθε το τραγούδι. Δεν πρόσεχες το στίχο ήταν απροσδιόριστος. Δεν στεκόσουν στη μελοποίηση. Δημοτικό τραγούδι ήταν όχι και τόσο του γούστου μου. Καλλίφωνος κι ο ψαλμωδός.  Η δόνηση, όμως, της οκτάβας που συγκλόνιζε  το φουσκωμένο στέρνο του ερασιτέχνη τραγουδιστή διαπερνούσε τα μάτια και τα χέρια του και σου μετάγγιζε μέσα απ΄ τον πόνο του το κέφι, μέσα απ΄ τον κόπο του τη χαρά, μέσα απ΄ τη θλίψη του την ουσία του είναι. Καθώς η βροντερή φωνή ξεχυνόταν στην πλάση, μες στην καρδιά της ποταμιάς, βίωνες πως η ευτυχία είναι και σε απλά, καθημερινά, μικρά, ασήμαντα  πράγματα που δεν κοστίζουν …

 

Δεν τους κερδίζεις εύκολα τους «αρχοντόβλαχους», φίλε. Θέλουν να νιώσουν ίσοι για να σ΄ αποδεχτούν. Κι ας είναι αυτοί καλύτεροι σε αισθήματα. Αλλιώς δε σε μπάζουν στο μυστικό τους βιλαέτι. Σε δοκιμάζουν και αν αντέξεις γίνεσαι κοινωνός της πεμπτουσίας τους. Στο φαϊ, στο πιοτό, στο τραγούδι, στο σκέρτσο, στο χορό, στο πείραγμα, στην προσευχή στο φιλότιμο, στο σεβασμό. Ωραίοι κώδικες τιμής, ωραίοι Έλληνες

 

Ο Παναγιώτης

 

στάθηκε στο ψήλωμα κι έκανε τον επίλογο. Στο δάσος, ένα μεσημέρι έψαχνε το γερο - πατέρα του. Πλησίασε εκεί που τον οδήγησε ένα γλυκό τραγούδι. Έσκιζε την καρδιά του δάσους η μελωδία. Καθηλώθηκε. Κρύφτηκε και κρυφάκουγε. Ο γέρος, ένας μερακλωμένος Πανέλληνας  Ζορμπάς. Τον κρυφοκοίταζε να λυτρώνεται εκπληρωμένος μέσα απ΄το τραγούδισμα. Δυο ώρες ο  γέρος τραγουδούσε. Αυτός κι η φύση, μοναδικοί μέτοχοι της ιεροτελεστίας. Εκφράστηκε, απόλαυσε τον εαυτό του. Άγγιξε την ολοκλήρωση, την πληρότητα. Μέσα στο πληγωμένο δάσος που το ρημάζει η απληστία μας...Αυτό το δάσος, που είναι φυτρωμένο μέσα στην ίδια την καρδιά μας. Είναι εμείς....Την άλλη μέρα ο γέρος πέθανε ευτυχισμένος, διηγόταν ο γιος του, πάνω απ΄ τη ραχούλα, καθώς φεύγαμε...

 

Μια φωτογραφία του 1935, λίγο μεθυστικό κρασί, «εσοδείας Ελλάδας», μια σημαία σύμβολο, η επέτειος του ΟΧΙ, ένα τραγούδι λυτρωτικό μες στα σκιερά φυλλώματα του αθάνατου δάσους κι εμείς θεατές στο πιο υπέροχο έργο της ζωής.

 

Τα εισιτήρια για την παράσταση μοιράζονται παντού, δωρεάν. Μην τα υποτιμάτε, επειδή δεν εξαγοράζονται με χρήματα. Πληρώνονται με τίμημα τη μνήμη, το σεβασμό και την  ταπείνωση…..

 

                                         

              

   

08:16  ΝίκοςΤ

".... Ο πατέρας μου,φαντάρος στο Ρούπελ τότε και στην ομάδα που απεχώρησαν τελευταίοι αφού παρέδωσαν το οχυρό, μου δίδαξε το μέτρο στις διηγήσεις για αυτή την μέρα. Απλά δάκρυζε ακούγοντας το ραδιόφωνο και σιωπούσε. Σε κάθε σπίτι υπάρχει μία φωτογραφία όμοια με αυτή που αναρτήσατε.
Χρόνια πολλά!".

 

                                                                                                 

                                                                                           

Τρύπιες σημαίες

Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες
και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά
οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία
και αρρωστήσανε βαριά, πολύ βαριά.

 

Και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος,

παραμιλάει γέρος και τρελός
και οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα
κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως.                           

Σκόρπισαν ξαφνικά στους πέντε άνεμους
με εκείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά
με εκείνα τα πολύχρωμα απλοϊκα όνειρα τους
το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά.


Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης
οι ματωμένοι ποιητές κι οι φωτεινές τους χίμαιρες
και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης
που δεν κατάλαβε ποτέ τον εαυτό της.


Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί

 με χίλιους τρόπους
όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές
εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές.


Κύριε  Κάρολε μην τους παρεξηγείς
αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία
δεν φταις εσύ, δε φταίνε αυτοί δε φταίει η θεωρία
ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη Ελευθερία!

 

 Χ.Π. Κατσιμίχας 

 

Για την αφιέρωση:Ι Ιγνάτιος,  ο  κατά  φόρουμ  Piggy

 

 

Ελληνικά και επετειακά

 

Goldmine

 

 

 

Σχόλια

27/10 22:16  NEWYORKER
Ζητω η ελλας ...καπετανισσα!
27/10 22:23  Goldmine
Να ζει κι η Ελλάδα και τα παιδιά της, φίλε ιπτάμενε!
27/10 22:24  Θρασύβουλος Καλοχαιρέτας
Μα ποίος σας έβαλε μονάστερο επί τοιάυτου κειμένου? Τα δέοντα 5 ΚΑι διότι με έχετε αντιληφθεί είμαι φαν της Σοφίας. Και δια την εορτήν της σημαίας και, και, και...
27/10 22:33  Goldmine
Μάλλον, εκ παραδρομής, πιστεύω ο ιπτάμενος στον πατριωτικό του οίστρο ... θα πάτησε το

πρώτο αστέρι αντί το τελευταίο στη σειρά, υποθέτω. Αλλιώς δεν εξηγείται:-)

Αφήστε που αν πλακώσει τώρα η καπετάνισσα τι της λέμε;

Εγώ "Μπουμπουλίνα" δήλωσα, χε χε!

Αλλά τι σημασία έχει το αστέρωμα;

Χαίρομαι να συνομιλώ και με τους δυο σας!
27/10 22:38  NEWYORKER
Καλα τα λεσ...
27/10 22:43  Goldmine
Η "Μπουμπουλίνα" που ακτινογραφεί τα μονάστερα των φίλων της:-)

Να πλακώσει τώρα κι ο κορμοράνος με τις μαντινάδες να τραγουδά:

"Όταν έχεις τέτοιους φίλους
τι τους θέλεις τους εχθρούς"; χε, χε

27/10 23:04  cormorano
Καλησπέρα !

ΝΟ comments...!

"Αυτός" τα λέει... "ΌΛΑ"...!

www.youtube.com/watch?v=NVJ6BOsyl9o&feature=related


27/10 23:12  evie
5* καπετάνισσα κι από μένα.
Η γαλάζια Ελλάδα μας είναι ολόκληρη μια γαλανόλευκη!
27/10 23:34  Goldmine
Καλωσορίσαν τα πουλιά
που φέρνουν τον αέρα
από της Πάτρας το γυαλό,
της Κρήτης τα λημέρια!

27/10 23:36  τσέρουλας
Καλό σου βράδυ Αρχόντισσα. Καλό ξημέρωμα να έχεις.

Κοιμάμαι πάλι όπως και πριν. Με τα τσαρούχια.
27/10 23:38  Goldmine
Ετοιμοπόλεμο σε βρίσκω, δηλαδή και σένα πατρίδα, εεε;-)
27/10 23:41  τσέρουλας
Την άλλη φορά κοιμήθηκα ξυπόλητος και πούντιασα.
27/10 23:50  Goldmine
Ναι, αυτό το έμαθε και όλη η μπλογκογειτονιά:-) Βλέπε σχόλια του προηγούμενου ποστ: http://goldmine.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=13932&blid=16#commentsstart
27/10 23:51  cormorano
Οικοδέσποινα , Μαντιναδαδολόγο σε βλέπω σε λίγο ! :-)

Λευτεριά χωρίς νεκρούς,
βήμα μπροστά δεν κάνει
γιατί η παντέρμη βρίσκεται
στου τουφεκιού τη κάνη !
28/10 01:30  KYNIKOS
νασαι καλα καπετανισσα,συγκινηθηκα,ισως ειμαι παραπανω ελληνας απ οσο αντεχει η εποχη μας
28/10 07:39  Goldmine
Καλημέρα, φίλε cormorano.

Πηγαία η μαντινάδα σου!

Καλώς ήλθατε, αγαπητέ ΚΥΝΙΚΕ!

Μας συγκινείτε!

Νομίζω πως αυτό που θα βοηθήσει από δω και

μπρος θα είναι να νιώθει κανείς

απλά, αληθινός "Έλληνας" και αυτό θα

κάνει τη διαφορά και θα φέρει

το καλό αποτέλεσμα.

Ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω, με μέτρο,

χωρίς υπερβολές και ακρότητες.

Ο πόλεμος δεν είναι στα βουνά τώρα,

μαίνεται μέσα σε όλα τα νοικοκυριά.

Είναι ο "οικονομικός πόλεμος".

Η πατρίδα, μας χρειάζεται όλους, απ΄ όποιο

μετερίζι κι αν βρισκόμαστε.

Μας χρειάζονται τα σπίτια μας, τα παιδιά

μας και οι φίλοι μας.

Όποιος αντιλαμβάνεται το σωστό, πράττει

ανάλογα και κατά συνείδηση σε όλα τα

επίπεδα.

Τιμή σε όσους φύλαξαν και φυλάνε

Θερμοπύλες!


28/10 08:08  cormorano
Βλέπω πρωινοί σήμερα... και προς τα που... αφού εσείς δουλειές δεν έχετε...

Κατάλαβα... θα πάτε μάλλον να δείτε αυτούς που θα τιμήσουν εκείνους που για ΠΑΝΤΑ έφυγαν... Αυτοί και αν ήταν ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ !

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται... Το επιβάλει η μέρα σήμερα...

Αφιερωμένη λοιπόν σε αυτούς που έφυγαν αλλά και σ' εκείνους που ΑΚΟΜΗ έμειναν για να τους θυμούνται...

Και με σπασμένα τα φτερά
μπορεί ο Αετός ν΄αντέξει
στην πιο μεγάλη θύελλα
μόνος του να παλέψει !.
28/10 08:16  ΝίκοςΤ
Goldmine
Καλημέρα αγαπητή φίλη. Ο πατέρας μου,φαντάρος στο Ρούπελ τότε και στην ομάδα που απεχώρησαν τελευταίοι αφού παρέδωσαν το οχυρό,μου δίδαξε το μέτρο στις διηγήσεις γιά αυτή την μέρα. Απλά δάκρυζε ακούγοντας το ραδιόφωνο και σιωπούσε.Σε κάθε σπίτι υπάρχει μιά φωτογραφία όμοια με αυτή που αναρτήσατε.
Χρόνια πολλά.
28/10 08:20  PREMIUM
Η επίτευξη "όποιου"...στόχου και η πραγματοποίηση του "όποιου"...ονείρου είναι καθοριστική στιγμή...

Υψηλό στόχο είχαν ΚΑΙ...εκείνοι...ΤΟΤΕ και τον πέτυχαν !

Επόμενο να τιμούμε όσους έχουν υψηλούς στόχους και "πολέμησαν" γι΄αυτούς...ΑΓΝΑ !

Καλημέρα ΠΑΝΤΑ με χαμόγελο !
28/10 08:21  Goldmine
Σιωπώ και υποκλίνομαι αγαπητέ ΝίκοςΤ!

Το σχόλιό σου και η μαντινάδα του κορμοράνο θα στολίσουν την πρώτη σελίδα!

Σας ευχαριστώ!
28/10 08:31  shade
Καλημέρα Goldmine
Το κείμενό σου τίμησε την επέτειο πολύ περισσότερο από αυτά τα ξερά που θα ακούσω όλη μέρα στην τηλεόραση και θα κυττάξω να τα αποφύγω.
Πάντα τέτοια.
28/10 08:34  PREMIUM
Επιβεβείωσα friend εψές ότι έκλεισε το...Σήμαντρον !

ΚΑΙ είπα τόσο...γκαντέμης να είμαι πια !

Να πάω τη στιγμή ακριβώς που λίγο μετά θα...έκλειναν !

Ελπίζω να μη συμβεί ΚΑΙ σε άλλες..."περιπτώσεις" ! :-)
28/10 08:47  patriotis
χρονια πολλα στην ελλαδαρα μας
παλι με χρονια με καιρους
παλι δ ι κ η μας θαναι
28/10 09:12  Goldmine
Χρόνια πολλά φίλες και φίλοι.

Ζωντανέψατε το θέμα με την πρωινή συμμετοχή σας!

Αγαπητή shade αν βρήκε απήχηση το κείμενο θα πει πως υπάρχει και σε σας έδαφος πρόσφορο και καλιεργημένο. Θετικός οιωνός!

@Αγαπητέ patriotis, χαίρετε!

Φίλε, καλά και ΑΓΝΑ τα λες...
Τώρα για το άλλο... αν αισθάνεσαι "Μητσοτάκης" μην πολυέρχεσαι κι εδώ...:-)
Αν και εγώ άρχισα να πηγαίνω μετά από σένα στο ωραίο Σήμαντρο. Δεν ξέρω λεπτομέρειες αλλά είναι κρίμα από την άποψη ότι 32 εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο.
28/10 10:34  piggy
τρυπιες σημαιες

σηκωσανε λοιπον τις τρυπιες τους σημαιες
και ετσι οπως εμπασε ενα κρυο ξαφνικα
οι θεωριες πουντιασαν και παθαν πνευμονια
και αρωρωστησανε βαρια,πολυ βαρια
και φευγει ο αιωνας τωρα τσακισμενος
παραμιλαει γερος και τρελος
και οι νοσοκομες τον δουλευουν ολη μερα
κι οταν νυχτωνει σβηνουνε στο θαλαμο το φως
σκορπισαν ξαφνικα στους πεντε ανεμους
με εκεινα εκει τα γκριζα λυπημενα τους παλτα
με εκεινα τα πολυχρωμα απλοικα ονειρα τους
το τι το πως και το γιατι αυτοι το ξερουν πιο καλα
και μοιαζουνε σαν πλασματα μιας αγνωστης διαστασης
οι ματωμενοι ποιητες κι οι φωτεινες τους χιμαιρες
και οι αιτιες οι τρυφερες μιας αγριας επαναστασης
που δεν καταλαβε ποτε τον εαυτο της
μιας αγριας επεναστασης που θα ξανασυμβει με χιλιους τροπους
οσο θα υπαρχουν οι αιτιες οι παλιες
εκεινες που αναψανε του οκτωβρη τις φωτιες
κυριε καρολε μην τους παρεξηγεις
αν δεν καταλαβαν ποτε τι πηγαινε να πει η λεξη υπεραξια
δεν φταις εσυ,δε φταινε αυτοι δε φταιει η θεωρια
ητανε γραμματα ψιλα μπροστα στην λεξη ελευθερια
Χ.Π. Καστιμίχας
28/10 10:38  Goldmine
Φίλε Ιγνάτιε, καταπληκτικό!
28/10 10:54  Nantia42
Kαλημερα !
Δεν μου αρεσουν οι πατριωτικες κορωνες , πιο ταιριαστο για τη μερα αυτη βρισκω αυτο :
Το εχει γραψει ο Σπυρος - zaratustra ,σε μπλογκ :

Πρόκειται για ένα παλιότερο κομμάτι του Γιώργου Κακουλίδη ( προσοχή όχι του Γιάννη Κακουλίδη ) από την στήλη το ΑΠΟΛΥΤΟ ΡΟΔΟ στον Ριζοσπάστη.
=
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ

1. Μπροστά στο λευκό τραπεζομάντηλο της Καθαρής Δευτέρας, ένιωσα πάλι εκείνο το γνώριμο σφίξιμο για τους αγαπημένους που ανάμεσά μας δεν βρίσκονται πια. Πάντα στις γιορτές αυτά παθαίνω. Θυμάμαι τα αστεία τους γύρω από το τραπέζι, τα πειράγματα και τα θαυμάσια γέλια τους. Και πάνω που ετοιμαζόμουν να περάσω από την ανοιχτή πόρτα της λύπης, κρατήθηκα από τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Στους αδελφούς Καραμαζώφ ο στάρετς Ζωσιμάς συμβουλεύει « Να κλαις αλλά να είσαι χαρούμενος». Έχει δίκιο ο στάρετς. Να είσαι χαρούμενος που τους γνώρισες, που πέρασες χρόνια μαζί τους, που σε αγάπησαν. Να είσαι χαρούμενος όσο μπορείς.
2. Ο ρομαντισμός για τον οποίο σας μιλώ, είναι απόλυτος όσο το θαύμα της μίας, αγίας και μοναδικής ζωής μας. Για να φτάσουμε στον κήπο του
Για να φτάσουμε στον κήπο του απαιτείται σκληρότητα αντίστοιχη με τον τρόπο εκείνων που τον καταστρέφουν συστηματικά. Ο ρομαντισμός δεν έχει σχέση με αγγελάκια σε λευκά χολυγουντιανά σύννεφα, δεν έχει σχέση με λογοτεχνικά σάλια η χριστιανικές γονυκλισίες. Ο ρομαντισμός είναι η πιο σοβαρή σχολή πολέμου μέσα στην καθημερινότητα. Μόνο ένας αγωνιστής μπορεί να μιλάει για ρομαντισμό. Μόνο αυτός έχει δικαίωμα.
Ο επαναστατικός ρομαντισμός δεν είναι εύκολο συναίσθημα που γρήγορα έρχεται και φεύγει. Δεν είναι ενθουσιασμός που πηγάζει από τις καλές και όμορφες μέρες. Είναι πολεμικός γιατί εμφανίζεται μετά την καταστροφή, όταν ο άνθρωπος έχει περάσει στην περιοχή της οδύνης. Σε δύσκολα ιστορικά χρόνους εκπροσωπείται επάξια από πλάσματα που δε ζητάνε τίποτα και τα δίνουν όλα. Όπως οι διακόσιοι της Καισαριανής.
3 Σε καιρούς απρόσωπους όπως οι δικοί μας, ο ρομαντισμός χάνεται τη στιγμή της εξαγοράς,
28/10 10:56  Nantia42
3 Σε καιρούς απρόσωπους όπως οι δικοί μας, ο ρομαντισμός χάνεται τη στιγμή της εξαγοράς, αυτή που σήμερα είναι η κυρίαρχη μορφή θανάτου. Αν είχες αφήσει χώρο για τον ρομαντισμό θα μπορούσες να είχες αποφύγει αυτή την εξαγορά. Τώρα πια τα μάτια σου είναι αυτά που σε δικάζουν. Ότι βλέπεις το πρωί στον καθρέφτη αυτό είσαι.
4. Ο ρομαντισμός στα χέρια των αστών; Για τίποτα δεν μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη. Τον έκαναν μελό και τον πέθαναν από την πολλή γλύκα μέσα σε διαβητικό κώμα.
5. Κατεξοχήν το σύμβολο του ρομαντισμού στην ζωγραφική είναι το νησί των Κυθήρων. Ένα καράβι με πανιά σε φουρτουνιασμένη θάλασσα και πάνω του οι ναύτες να δείχνουν το νησί. Ωστόσο αυτή η τόσο χαρακτηριστική αποτύπωση του ρομαντισμού μας έδειξε πως τα Κύθηρα δεν έχουν σχέση με την γεωγραφία, αλλά βρίσκονται μόνο μέσα μας. Όταν δεν τα βλέπουμε είναι επειδή εμείς έχουμε χαθεί.
6. Έπρεπε ο Χριστός του Πιερ Πάολο Παζολίνι να γυρίσει τα κατά Ματθαίον Πάθη για να ανατρέψει την χολυγουντιανή εικόνα του Χριστού. Ο Χριστός του Πιερ Πάολο είναι και αυτός άνθρωπος, κυρίως την στιγμή της στάυρωσης και της πτώσης του.
την πράξη αντιμετωπίζεις τον κίνδυνο που μπορεί να σε πλησιάσει με διάφορες μορφές. Ο φίλος που σου ψιθυρίζει πως είναι καιρός να συμβιβαστείς, η θέση – που τελικά όπως φαίνεται δεν έχεις και ας είσαι στο Δημόσιο – που σου φωνάζει να καταπίνεις τα πάντα για να μην τη χάσεις.
8. Άφησε τον ρομαντισμό να μιλήσει. Όταν εμφανίζεται, κοιτάζει το αίμα σου και όχι το εγώ σου. Για αυτό το χρώμα του είναι κόκκινο.
28/10 11:04  Goldmine
Όμορφα και ζεστά λόγια Νάντια.

Και πιο ανθρώπινο είναι που προσθέτουμε όλοι τη δικιά μας πινελιά που μας κάνει να νιώθουμε μια ελεύθερη οικογένεια εδώ.
Με γνήσιο ρομαντισμό... σε καλοδεχόμαστε στη γιορταστική αυτή σύναξη!
28/10 11:06  Nantia42
To ξερω, αγαπητη μου, σε ευχαριστω !
28/10 11:19  piggy
να ειμαστε καλα και του χρονου να τα λεμε
28/10 12:56  σεβαστη
Χρόνια πολλά Goldmine .
Τυχερός ο πατέρας του φαντάρου, πεθανε πολεμόντας Υπέρ Βωμών και Εστιών.Φαντάσου τι θα μπορούσε να είχε υποστεί αν επιβιωνε
28/10 13:08  Goldmine
Καλώς ήλθες, σεβαστή!
Σωστά. Υφίσταται και η δική σου εκδοχή:-)
Αλλά και του ποιητή: "Και με τα χίλια βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά είναι"!
Χάρηκα που σε έχουμε πάλι μαζί μας!
28/10 15:57  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Ορίστε, οι πατεράδες του Νίκου Τ. και του γράφοντος "κοντοχωριανοί" !
Ο Αθ.Κ. Ανθυπολοχαγός στη "επίγεια" Μοίρα Πυροβολικού. Σε αυτόν δώθηκε τουλάχιστον η ευκαιρία να οδηγήσει τους άνδρες της Πυροβολαρχίας του, αφού κατέστρεψαν τα πυροβόλα, πίσω από την αραιή γερμανική γραμμή. Έφθασαν στη Χαλκιδική, "απέλυσε" τους Μακεδόνες, χάρισε το άλογο του και με ένα καίκι (επιταγμένο με το "πιστόλι στον κρόταφο"...) έφθασε με τους υπόλοιπους στον Πλαταμώνα - επόμενη γραμμή άμυνας.
28/10 16:00  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Για την ιστορία : Τα πυροβόλα "του" - όπως και τα περισσότερα στη Μακεδονία - ήταν ιταλικά !.. Λάφυρα από το αλβανικό μέτωπο...
28/10 16:31  ΝίκοςΤ
Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Έτσι γράφτηκαν οι προσωπικές ιστορίες όλων αυτών των ανδρών.Μικρές ίσως, αλλά αληθινές και έντιμες.
28/10 16:47  cormorano
...Αληθινές και έντιμες ιστορίες...

Συνφωνώ ! Έτσι ακριβώς φίλε μου !

Το θέμα είναι ΑΝ και ΠΟΣΟΙ τις βλέπουν και να τις αναγνωρίζουν σήμερα.
28/10 20:11  pol
Τιμή σ'αυτούς που πέσανε
στης νίκης τον αγώνα!
28/10 20:13  ΝίκοςΤ
Cormorano
Όλοι αυτοί οι απλοί άνθρωποι έκαναν αυτό που ένοιωθαν. Ήξεραν ότι θα λησμονηθούν. Αγαπητέ φίλε, μόνο οι απόντες από τις ιστορικές στιγμές διαλαλούν μετά την ανύπαρκτη παρουσία τους. Δεν συμφωνείτε;
28/10 21:06  cormorano
Αγαπητέ φίλε ΝίκοςΤ
τα ίδια πράγματα λέμε καθένας με τον δικό του τρόπο !

Δεν υα μπορούσα να διαφωνήσω !
28/10 21:13  piggy
Σεβαστουλα λενε την αδερφη μου ρεεεεε.
και αν ειμαι ροκ μη με φοβασαι που λετε φιλοι
28/10 21:19  ΝίκοςΤ
cormorano
Αγαπητέ φίλε και οι δυό πιστεύουμε ότι το πρέπει προηγείται του θέλω.Και είναι όμορφη αυτή η πίστη.
28/10 21:38  Goldmine
Εγώ να δείτε πόσο συμφωνώ και πόσο καμαρώνω με το επίπεδο του διαλόγου σας (απούσης ούσης της οικοδέσποινας):-)

@Τριαντάφυλλε, στις ιστορικές επετείους πάντα δίνεις το παρόν εδώ με προσωπικές μνήμες. Το εκτιμώ!.

@Αγαπητέ Πολ,ενώνουμε τη φωνή μας με τη δική σου...

@Κορμοράνε, μια χαρά εξυπηρέτησες την κατάσταση και την κουβέντα και χωρίς εντολή άνωθεν:-)

@ "..μόνο οι απόντες από τις ιστορικές στιγμές διαλαλούν μετά την ανύπαρκτη παρουσία τους"! ΝίκοςΤ, δυνατή φράση,
μεστή νοημάτων. Εύγε!

Αυτή την εποχή η ανθρωπότητα και η χώρα μας γράφουν "ηρωικές σελίδες" οικονομικής ιστορίας.

Μακάρι νάναι αναίμακτος ο πόλεμος και να έχει καλά "τέλεια", που λέει κι η μητέρα μου (τελειώματα).

Σας ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας στην ενότητα αυτή, μια τέτοια ΕΘΝΙΚΗ επέτειο και μακάρι του χρόνου να είμαστε πάλι όλοι εδώ κερδισμένοι χωρίς άλλες απώλειες (σε χρήματα και κέφι)!


28/10 22:05  NEWYORKER
απωλειες ΘΑ υπαρχουν παντα ...
μαλλον μερα ΕΘΝΙΚΗς θα ειναι Η ΑΥΡΙΑΝΗ !
28/10 22:24  Goldmine
Αυτό το νόημα είχε και η γραφή της λέξης ΕΘΝΙΚΗ με κεφαλαία, παραπάνω κι από μένα!

Η συγκεκριμένη μετοχή, φίλε μου, έχει σώσει πάμπολλες φορές το ελληνικό χρηματιστήριο από το χείλος του γκρεμού εδώ και δεκάδες χρόνια...
28/10 22:30  NEWYORKER
Αυτο και εγω επισημενο, γνωριζωντας οτι εδωσες το συνθημα...
παιδια ,της εθνικης παιδια...λοιπον !
29/10 22:33  CANYON
5*...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
24 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις